- உடையாத நாற்காலிகள் -

அதாவது நண்பர்களே.. இப்போ என்ன நடந்ததுன்னா.....

புத்தக அலமாரியைச் சுத்தம் செய்து கொண்டிருந்தேன். இவ்வாண்டு வாசிக்க நினைக்கும் புத்தகங்களை முன்னமே பெட்டியில் அடுக்கிவிட்டேன். இருந்தும் அவ்வப்போது சுத்தம் செய்கிற சாக்கில் புதிதாக ஏதும் புத்தகங்களை பெட்டியில் சேர்த்துவிடுவதும் உண்டு.

சாவதற்குள் எல்லாவற்றையும் வாசித்து விடலாம் என்கிற பேராசைதான் வேறென்ன.

அப்படி மே மாதத்திற்கு வாசிக்க வேண்டிய நாவலை எடுத்தேன். மே எனது பிறந்தநாள் மாதம். அதற்கு ஏற்றபடி நாவல் இருக்க வேண்டும் என யோசித்தேன்.

இவ்வாண்டு 'மாதம் ஒரு நாவல் வாசிப்பு திட்டத்தில்' மீதமுள்ள 8 நாவல்களில் ஒவ்வொன்றாக எடுத்து சில பக்கங்களை வாசித்தபடி இருந்தேன்.

பெட்டியில் இருந்து ஒவ்வொரு புத்தகமாக எடுத்து பார்த்து விட்டு என் மேஜையில் வைத்தேன். ஒரு புத்தகம் நழுவி கீழே விழுந்தது. அவரசத்தில் சட்டென குனித்து சடாரென நிமிர்ந்தேன். பட்டாரென சத்தம்.

நிமிர்ந்த வேகத்தில், அதிகபட்சமாகவோ நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்துவிட்டேன். எதிர்பாராத தாக்குதல் நடந்தது போல ஐந்து டயர்களில் ஒரு டயரில் அழுத்தம் ஏற்பட்டு உடைந்துவிட்டது.

நாற்காலியில், குனிந்து நிமிர்ந்த வேகத்தில் அப்படியே பின்னால் விழுந்துவிட்டேன். பக்கத்தில் இருந்து புத்தக அலமாரியில் வலது கை முட்டி இடித்து, கீழே இருந்த சிறிது குப்பை தொட்டி பின்னந்தலையில் மோதி நிலைகுலைந்து பப்பரப்பா என கவிழ்ந்தேன்.

பொம்மி உறங்கி கொண்டிருந்தாள். வீட்டில் மாமனார் இருந்தார். சத்தம் கேட்டு ஓடி வந்தவர்.

"ஐயயோ என்ன ஆச்சி!!" பதறியாபடி ஓடி வந்தவர் உடனே கையைக் கொடுக்கும்படி நீட்டினார்.

அந்த நேரத்தில் எப்போதோ பார்த்த இணைந்த கைகள் படத்தில் கீழே விழும் ராம்கியைக் காப்பாற்ற தானும் கீழே குதிக்கும் அருண்பாண்டியன் நினைவுக்கு வந்தார். என்னால் 'ப்பரப்பா' நிலையில் சிரிக்கவும் முடியவில்லை.

"கொஞ்சம் பொறுங்க... உடம்புல எதை அசைக்க முடியிதுன்னு பாக்கறேன்... " என்றபடி எங்கெல்லாம் வலி என அசைத்து அசைத்து பார்த்தேன்.

பின்னந்தலையும் கழுத்தும் வலி. இடுப்பு இரட்டிப்பு வலி. ஏற்கனவே எனக்கும் இடுப்புக்கும் பல ஆண்டுகளான வாய்க்கா தகராறு இருக்கிறது. வலது கை முட்டி நல்ல அடி. இடது கையை , நாற்காலியில் கை வைக்கும் இடத்தில் இடித்ததால் அங்குள்ள பஞ்சு காப்பாற்றிவிட்டது.

எப்படியோ தட்டுத்தடுமாறி அருண்பாண்டியனின் கையைப் பிடித்தபடி எழுந்து நின்றேன்.

தலை சுற்றியது. சமீப காலமாக நான் சுற்றியதைவிட என் தலை சுற்றியதுதான் அதிகமாய் இருக்கிறது.

மாமனார் இன்னொரு நாற்காலியைக் கொடுத்தார். அப்படியே உட்கார்ந்தேன்.

மலிவாக வாங்கிய நாற்காலி சரியாக ஆறு மாதங்கள் கூட ஆகாத நிலையில் குறிப்பாக நாற்காலிக்கு 'கேரண்டி' முடிந்த சில வாரங்களில் ஒடிந்துவிட்டது.

நான் கொஞ்சம் 'ஒபிசிட்டி'. 'ஒபிசிட்டி' என்பதே கூடுதலான எடையைத்தான் குறிக்கும். அதிலென்ன கொஞ்சம் 'ஒபிசிட்டி' என்ற உங்களின் கேள்வி நியாயம்தான்.

என் பாரம் தாங்காதுதான் நாற்காலி தற்கொலை செய்திருக்க வேண்டும். இது நான் உடைக்கும் இரண்டாவது நாற்காலி. முதல் நாற்காலியும் இதே போலத்தான் டயர் உடைந்து நான் கீழே விழாமல் சமாளித்தேன். இம்முறை நான் எடை குறைந்துவிட்டதாக நம்பியபடியால் நாற்காலியின் தாங்கும் சக்தியை அதிகப்படியாக நம்பி நானே அதன் முடிவிற்கு காரணமாகிவிட்டேன்.

இந்த நாற்காலியில் நான் அமர்ந்து வாசிக்கும் அல்லது எழுதும் நேரங்களில் பெரும்பாலும் பொம்மி என் மடியில் ஏறி அமர்ந்து இருப்பாள். இந்த நாற்காலியில் ஏறி இரண்டு மூன்று சுற்று சுற்றினால்தான் அவளுக்கு மகிழ்ச்சி. பொம்மியின் மகிழ்ச்சிக்காவும் இந்த நாற்காலி கூடுதல் எடையைத் தாங்கியிருக்கிறது பாருங்களேன்.

வெளியே சென்றிருந்த இல்லாளும் சரியாக நான் விழுந்து எழுந்து மயக்கம் தெளிகின்ற சமயத்தில் வீட்டிற்கு வந்தார். மயக்கம் தெளியாத போது வந்திருந்தாலும் திட்டுவது தெரியாமல் இருந்திருக்கும். இப்போது தெளிவாக வேறு இருக்கிறேன்.

ஆனால் நான் நினைத்தபடி இல்லை. இல்லாள் இன்று அவ்வளவாக என்னை திட்டவில்லை. ஒரு குழந்தையை எவ்வளவுதான் திட்டுவார்கள் பெரியவர்கள்.

வீட்டில் இருக்கும் பழைய பிளாஸ்டிக் நாற்காலியைக் கொடுத்தவர். அடுத்த நாற்காலி வாங்கும் வரைக்கும் இதையாவது உடையாமல் பார்த்து கொள்ள சொன்னார்.

இன்று காலையில்தான் உடலில் பல இடங்களில் வலி இருப்பது தெரிந்தது. வலது கை முட்டியிலும் உள்ளடிதான்; ஆனாலும் வலித்தது. நடக்கும் போது லேசான தலை சுற்றலும் இடுப்பு வலியும் இருக்கிறது.

காலையிலேயே எல்லா இடத்திலும் தைலத்தைப் பூசிய இல்லாளின் கண்களைப் பார்த்தேன். கலங்கியிருந்தது. கொஞ்சம் விட்டால் அழுதுவிடுவார் போல தெரிந்தது.

நாற்காலி அளவு பலவீனமானவர் அல்ல அவர். அவ்வளவு சீக்கிரம் உடைந்துவிடமாட்டார் என எனக்கு தெரியும். இத்தனை ஆண்டுகளாக என்னை தாங்குகின்றவர் அவர்தானே எனக்கு தெரியாதா என்ன.

இது தெரிந்த எனக்கு இன்னும் எத்தனை நாட்களுக்குத்தான் அவருக்கு நான் சுமையாக இருப்பேன் எனதான் தெரியவில்லை. நினைத்து பார்க்க பாரமாகவும் அவமானமாகவும்தான் இருக்கிறது.

என்ன செய்வது எல்லாமே தெரிந்துவிட்டால் வாழ்வில் சுவாரஸ்யம் என்று எதுவும் இருக்காதே.

- நிஜந்தனுக்கு அஞ்சலி -

நண்பனும் தம்பியுமான; என்று  சொல்வதைவிட புத்தகங்களை வாசிப்பதையே தனது அடையாளமாக கொண்ட நிஜந்தன் இன்று நம்மோடு இல்லை.

நோயின் பிடி எவ்வளவு மூர்க்கமானதாக இருந்தாலும் தன்னுடைய வாசிப்பின் வழி அதிலிருந்து தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்ட வாசகன் அவன்.

தான் வாழ்ந்த உலகில், தனது அடையாளமாக 'பிறழ்வு' என்னும் நாவலை விட்டு போயிருக்கிறான் இந்த எழுத்தாளன்.

தனது முதல் நாவலை வாசித்து கண்டிப்பாக எழுதுங்கள் என சொல்லியிருந்தான். நிச்சயம் நாம் இணையம்வழியே ஓர் உரையாடலை நடத்துவோம் என்று சொல்லியிருந்தேன்.

நாவல் கைக்கு வருவதற்கு முன்பாகவே அவன் சென்றுவிட்டான்.

இனி அவனின் நாவலை அவனது குரலிலேயே வாசிக்கும்படி செய்துவிட்டான் சூழ்ச்சிக்காரன்.

எழுத்தில் அவன் தொடங்கிய இடத்தை பலரும் சிலாகித்தார்கள். இங்கிருந்து அவன் எழுத்துப்பயணம் தொடர்ந்து செல்லும் என நானுமே எதிர்ப்பார்த்தேன். 

அவன் பயணம் இனி நம் நினைவுகளில் ஊடே பயணிக்கும்படிக்கு அவன் செய்துவிட்டான்.

ஒவ்வொரு முறையும் தனது மருத்துவ செலவுக்கு அவன் பட்டபாடு கொஞ்சநஞ்சமல்ல. அவனது வாசிப்பு அவனுக்கு உதவக்கூடிய பலரை அவனிடம் நெருங்க வைத்தது.

இனி யாரும் நெருங்க முடியா தூரத்திற்கு சென்றுவிட்டான்.

சென்றுவா தம்பி, நீ செல்லும் இடத்தில் இனி எந்த நோயும் உன்னை நோக்கி வராது. மருத்துவ செலவுக்கு அல்லாட தேவை இருக்காது. கூச்சத்தோடு யாரையும் நீ அணுகவேண்டியும் இருக்காது.

இனி மருத்துவமனை கட்டில் இருக்காது. புத்தகங்களால் செய்த நாற்காலியில் உனக்கு பிடித்தபடி அமர்ந்து கொள். ஓய்வெடு.

 

நாங்கள் புத்தகம் வாசிக்கும் குரலைக் கேட்டு நீயுமே எங்களுடன் வாசித்து மகிழ்ந்திரு...

- விற்காத பலூன்கள் -

- விற்காத பலூன்கள் -

அன்று மழை
எந்தப் பலூனும்
விற்கவில்லை
அவன்
அழுத்தொடங்கினான்...

எப்போதும்
விற்ற பலூன்களுக்கு
அழுவதைவிட
விற்காத பலூன்களுக்கு
அவன்
குறைவாகத்தான் அழுகிறான்

#தயாஜி #புத்தகச்சிறகுகள்_புத்தகக்கடை

புத்தகச்சிறகுகள் - தொடர் 8

நண்பர்களுக்கு வணக்கம்.
இன்றைய மலேசிய நண்பன் ஞாயிறு பதிப்பில், எனது 'புத்தகச்சிறகுகள் - தொடர் 8' வெளிவந்துள்ளது.
புத்தக அறிமுகத்தையும் நான் வாசித்த புத்தகங்கள் குறித்த எனது வாசிப்பனுபவ கட்டுரைகளையும் கொண்ட தொடர் இது.

இந்தத் தொடரில்  எழுத்தாளரும் மருத்துவருமான மா.சண்முகசிவாவின் சிறுகதைகள் குறித்த கட்டுரையின் நிறைவு பகுதி வெளிவந்துள்ளது.

அடுத்த வாரம் இன்னொரு மலேசிய எழுத்தாளரின் புத்தகத்தைக் குறித்து எழுதுகிறேன்.

இனி ஒவ்வொரு வாரமும் புத்தகங்கள் குறித்த 'புத்தகச்சிறகுகள்' எனும் எனது தொடரை வாசித்து உங்கள் கருத்துகளையும் என்னோடு பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

எழுதும் எனக்கும் வாசிக்கும் உங்களுக்கும் எழுத்துகளே பாலமாக அமையட்டும்.

வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி கொடுத்த,
ஞாயிறு நண்பன் ஆசிரியர் மற்றும் அவர் குழுவினர்க்கு நன்றி.

வாசிப்போம்.. நேசிப்போம்..வளர்வோம்..
அன்புடன்
#தயாஜி #புத்தகச்சிறகுகள்_புத்தகக்கடை

- நமக்கான தித்திப்பு -

சமீபத்தில் அமெரிக்க, நியூயார்க் நகரில் நடந்த 'வாழும் தமிழ் இலக்கிய விழாவிற்கு',மலேசியாவில் இருந்து சென்றிருந்த எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான எழுத்தாளர் ஜெ.அரவின் குமாரை சந்தித்தேன்.

அங்கு சென்றுவந்த நினைவாக நண்பர்களுக்கு சாக்லெட்டுகள், டீ தூள்களுடன் ஃபிரிஜ் மேக்னட்டையும் கொடுத்தார்.

பொம்மிக்கும் கொடுக்கச் சொல்லி மேலும் சில சாக்லெட்டுகளைக் கொடுத்தார். நான் இந்தப் படத்தை எடுப்பதற்கு முன், பொம்மி இதிலிருந்து சில சாக்லெட்டுகளை எடுத்துவிட்டாள். சாப்பிட்ட அமெரிக்க சாக்லெட் தித்திப்பதாக சொன்னாள்.

ஜெ.அரவின் குமார், விரைவிலேயே அவரது பயண அனுபவத்தை எழுத உள்ளதையும் சொன்னார். அவர் கொடுத்த சாக்லெட்டுகளைவிடவும் இந்தச் செய்திதான் எனக்கு தித்திப்பாக இருந்தது.

அந்தப் பயண அனுபவத்தை அவர் எழுதிவிட்டால், அந்தத்
தித்திப்பை நாம் அனைவருமே அனுபவிக்கலாம்.

'எழுத்து உங்களை எங்கே அழைத்துச் செல்லும்...?" என யாராவது இனி கேட்டால் அதற்கு பதில் கொடுப்பதற்கான வாய்ப்பைக் கொடுத்ததற்கு எழுத்தாளர் அரவினுக்கும் இந்நேரத்தில் தாராளமாக வாழ்த்துகளைச் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.

என் 'லக்கி பேம்பூக்கள்' - 2

நேற்று வாங்கிய செடிகளை விளையாடியபடி பூஜாடியில் வைத்து அசதியில் பொம்மி தூங்கிவிட்டாள். காலையில் எழுந்ததும் பால்கனிக்குச் சென்று பார்த்து மீண்டும் விளையாட ஆரம்பித்தால். விபரீதம் அப்போதுதான் என தொடங்கியது.

பால்கனியில் இருந்து அழுதபடி என்னிடம் ஓடி வந்தாள். அவளுடைய செடிகளைக் காணவில்லை என்றாள். எல்லாம் அங்குதான் இருக்கின்றன என நாங்கள் சொன்னோம். இல்லை என்று பொம்மியும் சொன்னாள்.

நாங்கள் சொல்வதை நிரூபிக்க பால்கனிக்கு அவளைக் கூட்டிச்சென்றோம். நாங்கள் காட்டுவதற்கு முன்பாக பொம்மி காட்டினாள்.

நான்கு பூஜாடிகள் காலியாக கவிழ்த்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. பொம்மி சொல்வது உண்மைதான் என மண்டையில் சுருக்கென்றது. இல்லாள் நங்கென்று கொட்டியிருந்தாள். தலையைத் தேய்த்தபடி என்னவென்று கேட்டேன்.

பால்கனி தோட்டத்தை நேற்று சுத்தம் செய்யும் போது ரொம்பவும் பழைய பூஜாடிகள் சிலவற்றை வீச சொல்லியிருந்தார். நேற்றிருந்த அசதியில் இன்று காலையில் வீசலாம் என்றிருந்தேன்.

அதைத்தான் பொம்மி பார்த்து அவளுடைய செடிகளைக் காணவில்லை என்று அழுகிறாள். அவளுக்கு வாங்கிய செடிகளை அவள் அதன் பூஜாடிகளோடு கணக்கிட்டு வைத்திருப்பாள் என எங்களுக்கு தெரியாது. தெரிந்திருந்தால் அவற்றை கருப்பு பையில் கட்டியிருப்பேன்.

பொம்மிக்கு புரியவைக்கப் பார்த்தோம். அவள் புரியாத மாதிரி பார்க்கிறாள்.

எனக்கு சுருக்கென்று கோவம் வந்துவிட்டது,
"இப்போ என்ன.. இன்னிக்கும் செடி கடைக்கு உன்னை கூட்டிட்டு போகனுமா..?" என்றேன்.

என்னைவிட கோவமாக "யெஸ்.. இன்னிக்கும் செடி கடைக்கு போறோம்..." என்று முடிவாகச் சொன்னாள்.

இல்லாள் காலை உணவைத் தயார் செய்தார். நான் காலி பூஜாடிகளை கருப்பு பையில் போட்டு கட்டி கொண்டிருந்தேன். பொம்மி அவளது பொம்மைகளைக் கொண்டு வந்து செடிகளை அறிமுகம் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

சாப்பிட்டு முடித்து நாங்கள் செடி கடைக்கு கிளம்பினோம். மனைவி சட்டென இன்னொரு கடைக்கு போகலாம் என அந்தக கடைக்குச் செல்லும் வழியை எனக்கு வட்சப் செய்தார்.

ஏன் புதிய கடைக்கு போகவேண்டும் என கேட்டேன்.

இந்தக் கடை நம் வீட்டு பக்கத்தில்தான் இருக்கிறது. விலையும் குறைவாக கிடைக்கிறது. இல்லாள் வாங்க வேண்டிய செடிகளும் அங்கு இருப்பதாக சொன்னார்.

ஓ அப்படியென்றாள் அம்மாவும் பொம்மியும் சேர்ந்து போட்ட திட்டம்தானா இது.

ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறோம். இம்மாதிரி திட்டங்களைத் தாயும் சேயும் எப்போதுதான் போடுகிறார்கள் என பிடிபட மாட்டேன் என்கிறது.

எல்லாம் சரிதான், இதற்கு ஏன் தலையில் கொட்டினாய் என கேட்டேன். இல்லாள் யோசிக்கவில்லை. அப்போதுதான் நாடகம் தத்ரூபமாக இருக்கும் என்று இருவரும் காருக்குள் ஏறிவிட்டார்கள்.

இவர்களின் தத்ரூபத்திற்கு என் தலைதான் கிடைத்தது என நினைத்து கொண்டு கைபேசியில் இருந்த முகவரிக்குச் சென்றேன்.

உண்மையிலேயே நிறைய செடி கொடிகளை வைத்திருந்தார். அதில் ஒரு செடியைப் பார்க்க பல பட்டாம்பூச்சிகள் ஒன்றாய்ப் பறப்பது போலவே இருந்தன. பார்த்ததும் பிடித்துவிட்டது. அருகில் சென்றேன் ஒவ்வொன்றாக தொட்டேன். இல்லாளையும் அழைத்து காட்டினேன். அவருக்கும் பிடித்திருந்தது.

கடைக்காரரிடம் விலையைக் கேட்டேன். எங்கள் பட்ஜெட்டிற்கு ஒத்துவரவில்லை. அந்த ஒரு பூச்செடியை வாங்குவதற்கு பதில் வேறு சில ஜெடிகளை வாங்கிவிடலாம் என்றே யோசித்தோம்.

நடுத்தர குடும்பத்தில் இது ஒரு சிக்கல்தான் இல்லையா. செடி வளர்க்க ஆசைப்படுவோம். அதற்கான இடவசதி இருக்காது. இடம் இருந்தால் அதற்கு ஏற்ற பூச்செடிகள் அமையாது. பூச்செடிகள் அமைந்தால் பூஜாடிகள் சரிதாக இருக்காது. எல்லாமே அமைந்துவிட்டால் நம் பட்ஜெட்டில் பங்கிருக்காது. எல்லாவற்றையும் ஒரு கட்டத்திற்குள் அமுக்கியும் அடுக்கியும் வைக்க வேண்டும்.

இம்முறை பொம்மி அவளது மம்மியும் 'மணி ப்ளாண்ட்' செடிகளையும் நான் எனக்கு ஒரு சின்ன 'ஸ்னேக் ப்ளாண்ட்' செடியையும் வாங்கி கொண்டு கிளம்பினோம்.

வீட்டிற்கு வந்ததும் நேற்று போல் அல்லாமல் ரொம்பவும் சுத்தமாக மீண்டும் ஒருமுறை பால்கனி தோட்டத்தை மேம்படுத்தினோம்.

இல்லாள் சற்றே கிரியேட்டிவிட்டியாக
வீட்டு கொடிக்கம்பியில் தொங்கும் தோட்டத்தை உருவாக்கி கொண்டிருந்தார்.

வீட்டில் என்னைத் தவிர, யார் அங்கு நடந்தாலும் யார் தலையிலும் அது இடிக்காது. இனி நான் மட்டுமே குனிந்து மரியாதை செய்தபடி அங்கு சென்று வரவேண்டும். அந்த அளவிற்கு தாம் தொங்கி கொண்டிருக்கிறது தோட்டம்.

இதுவரை இல்லாளில் அடிக்கெல்லாம் பணிந்து நடந்து பழகியிருந்தேன். இனி அவர் நட்ட செடிகளுக்கெல்லாம் குனிந்து நடக்கப் பழக வேண்டும்.

இதற்கு இடையில் நாளை காலை, எந்தச் செடியும் காணாமல் போகவில்லை என பொம்மியை நம்ப வைக்க வேண்டும்.

இவ்வளவுக்கு மத்தியில் பொம்மி மீன்குஞ்சுகள் வாங்கினாள், வாய்ப்பு இருப்பின் அந்தக் கதையையும் சொல்கிறேன். உங்களிடம் சொல்லாமல் வேறு யாரிடம் சொல்வேன்.

எங்களுக்கு நீங்கள்தானே இருக்கிறீர்கள்....

என் 'லக்கி பேம்பூக்கள்'

- எனது 'லக்கி பேம்பூக்கள்'
(My lucky bamboo's)

பொம்மிக்கு பிடித்த செடியை அவளே தேர்ந்தெடுக்கலாம் என்றோம். உற்சாகமானவள் அங்கும் இங்கும் ஓடியோடி ஒவ்வொரு செடிகளாக மலர்களாகத்  தொட்டுத்தொட்டு, பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

எல்லாவற்றையும் விட, அவளுக்கு அவள் உயர செடிகளையே பிடித்திருந்தது. எங்கெல்லாம் அவள் உயரத்திற்கு செடிகளும் மலர்களும் இருக்கின்றனவோ அங்கெல்லாம் எங்களை அழைத்து அவை அழகாக இருப்பதாக சொல்கிறாளே தவிர எதையும் எடுக்க மாட்டேன் என்கிறாள்.

அவற்றைத் தொட்டுப்பார்ப்பதிலேயே மும்முரமாக இருக்கிறாள். மீண்டும் அவளிடம் நம் வீட்டிற்கும் கொண்டு போகலாம், உனக்கு பிடித்ததை எடு என்றோம்.

சிரித்தபடி ஆரம்பத்திலேயே நாங்கள் பிடித்ததை வாங்க சொன்ன இடத்திற்கு துள்ளி குதித்து ஓடினாள். அவள் விரும்பிய செடியை இவ்வளவு நேரமாய் அங்குதான் வைத்துவிட்டு தோட்டம் முழுக்க ஒவ்வொன்றையும் இரசித்தபடி இருந்திருக்கிறாள்.

சட்டென இரு கைகளிலும் சிறு சிறு மூங்கில் குச்சி போல எதையோ எடுத்து வந்தாள். ஆமாம் அதுதான் 'லக்கி பேம்பூ'.

அதற்கு ஏற்ற சிறிய கண்ணாடி குடுவையையும் அங்கேயே வாங்கிவிட்டோம்.

அவளைத் தொடர்ந்து இல்லாளும் அவருக்கு சில செடிகள் வாங்கி கொண்டார். வீட்டின் 'பால்கனியில்' இருக்கும் 'மினி தோட்டத்தில்' எனக்கான தோட்டக்காரன் வேலை அந்த நொடியில் உறுதியானது.

நினைத்தபடியே நடந்தது. பொம்மியும் அவள் மம்மியும் செய்த வேலையால் பால்கனி தோட்டத்து மண் பாதிக்கு பாதி வீடு முழுக்க ஆனது. கடற்கரை  விளையாட்டு போல பூஜாடி மண்களைக் கொட்டி புது மண்ணை ஒவ்வொரு ஜாடியிலும் போட்டு கொடுத்தார்கள்.

இரவு வரை தோட்ட வேலையிலும் மண் விளையாட்டிலும் மூழ்கியிருந்தோம்.  தோட்ட வேலை முடிந்ததும் பொம்மியும் இல்லாளும் அசதி தாங்காது குளித்து தூங்கலாம் என்று பேசி முடிவு செய்தார்கள்.

இன்னும் தோட்டக்காரன் கதாப்பாத்திரத்தில் இருக்கும் நானோ, அடுத்ததாக வீட்டுக்காரன் கதாப்பாத்திரத்திற்கு மாற வேண்டும். அதாவது வீட்டு வேலைகளை முடிக்க வேண்டும்.

அவர்கள் இருவரும் குளித்து முடித்து சமைக்கவே ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அப்போது வரை வீட்டு வேலையையே செய்து கொண்டிருந்தேன்.

இப்போதுதான் வேலை முடிந்தது. சாப்பிட்டு விட்டோம். பொம்மி அவள் வாங்கிய லக்கி பேம்பூவை பார்த்துவிட்டு எங்களையும் பார்த்தாள். அவளுக்கு அவற்றை பிடித்திருக்கிறது.

அவள் எங்களின் லக்கி பேம்பூ என சொன்னேன். புரிந்துவிட்டது போல சிரித்தபடி கொட்டாவி விட்டபடியே அவள் அறைக்கு செல்கிறாள்.

அவள் நடந்து செல்லும் அழகை பார்த்தபடி இருந்தேன். இல்லாள் பார்ப்பதைக் குறித்து கேட்கிறார்.

உண்மையில் பொம்மியும்
இல்லாளுமே எனக்கு கிடைத்த 'லக்கி பேம்பூக்கள்'தானே என்று கட்டியணைக்க போனேன். வெட்கத்தில் என்னை தள்ளிவிட்டு "கிச்சனில் சமைச்ச சாமான்லாம் இருக்கு... கழுவிட்டு வந்து படுங்க... எங்களுக்கு ஒரே அசதியா இருக்கு..." என்றபடி பொம்மியைப் பின் தொடர்ந்தார்.

என் இராஜ தந்திரங்கள் இந்த முறையும் வீணாகிவிட்டதை நினைத்தபடி கிச்சனுக்கு செல்கிறேன்....

#தயாஜி #புத்தகச்சிறகுகள்_புத்தகக்கடை