பயணித்துக் கொண்டிருப்பவனின் பதிவுகள்......

ஞாயிறு, 30 ஆகஸ்ட், 2009

பிறந்தகத்தில் தீபாவளி (2008)

வேலை நிமித்தமாக..
கோலாலும்பூர் வந்திருந்தாலும்,
தீபாவளியன்று......
என் பிறந்தகத்தைப் பார்க்கவேண்டிய
பயணத்திற்கு 'டிக்கெட்' வாங்கியிருந்தேன்...

"ஆறுமுகம் பிள்ளைத் தோட்டம்"
என்றும்,
"யு.பி தோட்டம்"
என்றும்,
இருத்ரப்பினர புரிந்து வைத்திருந்தாலும்......
என் மனதில் தங்கியிருக்கும் பெயர்
"யு.பி தோட்டம்"

அங்குதான் என் தாயின் கர்ப்பப்பையில்,
எனக்கென்ற இடத்தை
ஓடிப் பிடித்திருந்தேன்....!

மாதம் இரண்டாம் ஞாயிறு,
எல்லோர் வீட்டிலும் நிச்சயம்....
கோழிக்கறி.....

அதற்கெனவே.....
இரு வியாபாரிகள்
கொஞ்சம் 'சீக்கு' பிடித்தக்
கோழிகளை விறக வருவர்...

மாதத்தின் கடைசி வாரங்களில்,
கூட்டு, பருப்பு, ரசம், தன்ணீர்
என வரிசையாக காத்திருக்கும்
எங்கள்ம் வயிற்றுப்பசியைப் போக்க........

நான் படித்த பள்ளிக்கு பெயர்,
'லாடாங் பெர்படானான் தமிழ்ப் பள்ளி'

இன்று பலரின் முயற்சியால்
சிறப்பாக வளர்ச்சிப் பெற்றுள்ளது.....

குடிகாரத் தகப்பன்களாலும்...
ஓடிப்போன சில மனைவியர்களாலும்..
என் நண்பர்கள்,

வளர்ச்சி எனற
கோட்டையை அடையும் முன்னரே....!

முதிர்ச்சி எனும் பாதாளத்தில்
விழுந்திருந்தனர்....!

இந்த தீபாவளிக்கு,
நான் வருவது அவர்களுக்குத்
தெரியாது...

அப்படித் தெரிந்திருந்தால்....?
அந்த ஒரு நாள்
எனக்காக்.....

பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து,
அடுத்த் தீபாவளிவரை
வட்டிக் கட்டிக்கொண்டிருப்பர்...........

பக்கத்தில் இருக்கும்
பால்மரக்காட்டில்...........

'பேய்கதை' எழுதச் சென்றோம்...
நானும் அப்போதைய என் 'வாசக' நண்பனும்,

அங்கு அட்டைக் கடித்ததையும்
நாய்கள் துரத்தியதையும்
எப்படி எழுத முடியும்....?
என அந்த பேய்க்கதைக்கு
முற்றுப்புள்ளி வைத்தோம்

விடுமுறைக் காலங்களில்
பெற்றோருக்குத் தெரியாது
குட்டையில் குளித்து......
சிகரெட்டில் வகை வகையாய்
புகைவண்டி விட்டு.......!!??

கையில் கிடைக்கும் பொருட்களைக்கொண்டு,
சமைத்த பொழுது
எங்களுள் இருந்த எதிர்ப்பார்ப்பு
ஒன்றுதான்.............!
இந்த குட்டையில்
"தண்ணீர் எப்பதான் சுத்தமா வரும்....?"

சில வயதுவரை.........
நான் காலணியோ-சிலிப்பரோபோட்டு
ரோடில் நடந்ததில்லை...?

அதனாலெயே எனக்கும் ..

ஆணிகளுக்கும் எனக்கும்,
ஒரு தொடர்பு உண்டு.......
இந்த தீபாவளிக்கு அப்படி செய்யவோ....?

சீ............சீ.........

இப்போ நான் பெரியப் பையன்....!
முன்பின் அறிமுகம் தெரியாதோர்
இல்லம் நாடினால்கூட.......

தீபாவளி உபசரிப்பும்
தீபாவளி பணமும் உறுதி...........

ஒரு தீபாவளியில் மழை வந்தும்....
பட்டாசு வெடித்தேன்

என் தாயும் வெடித்தாள்......
அறையில் பட்டாசு வெடிக்காக் கூடாதென்று.........

பூண்டு பட்டாசுக்கு மட்டும்,
பஞ்சம் இல்லை
அப்பாவுக்குப் பிள்ளிகளின் பாதுகாப்பு முக்கியம்.......

எனக்குத் தெரிந்த சில 'அப்பாக்களே'
இங்கு பாதுகாப்பாக இருக்கவில்லை.....!!

அப்போ நான் பார்த்த பெரிசுகள் இப்போது இருக்காது.....
அதுமட்டுமா...?

சில சிறுசுகளையும் என்னால்
பார்க்க முடியாதுபோலும்.....
அங்குதான் பல
திருவிழாக்கள் நடந்தனவே......!!!


பலிகொடுக்கும் விழாக்கள்மாறி......!
இன்று பலியாக்கும் விழாக்களாகியுள்ளதே........?!
தீபவளி என்றாலும்
என் சிந்தனையில்

என் தோட்டம்தான்.........!?
இப்போதுதான் தோன்றுகின்றது...
என் தோட்டம்

'துண்டாட்டப்பட்டுவிட்டது'

அங்கு இன்று வெறும் மண்ணோடு....
பாதி கட்டிய நிலைகளில்...!
கடைகளும்,
சில நல்லவர்களின் இல்லங்களும்.....

இருந்தும் நான் செல்வேன்
என் பிறந்த மண்ணில்தான்
என் தீபாவளி.............

என் கால்கள் ஏக்கம் கொள்கின்றது

எனது 'யு.பி தோட்ட மண்ணை மி(ம)திக்க.....

எனது பிறந்தகமான
'யு.பி' தோட்டத்திற்கு


இனிய தீபவளி வாழ்த்துகள் தாயே.....!




.............தயாஜி வெள்ளைரோஜா.............

பின்னழகு...!(முடிக்கும் வரை பொறுங்கள்....!)

முன்னே பிறந்ததனால்....
பல மூட்டை..
என் பின்னே....!

"தம்பிக்கும் தங்கைக்கும்
நீதான் உதாரணம்"


அம்மாவுக்குத் தெரிந்தது.....
இதுதான்
இது மட்டும்தான்...

என் தவறை ...
அவர்களும் தொடர்வானேன்..?
புத்திக்குத் தெரியுமே,

சரி எது..?
பிழை எது..?

முன்னவன் குழியில் விழ..
பின்னவனும் குழியில் விழுவானேன்....?

பாதையை மார்றினால்..
பயணங்கள் தொடருமே.....!!

என் தப்பை ..
அவன் செய்வானேன்...?
என் மீதுகுறை சொல்வானேன்...?

கடைக்கும் நானே..

கடனுக்கும் நானே..

ஏச்சுக்கும் நானே..
என் பின்னரின்..
வீழ்ச்சிக்கும் நானா....?

அவரவர் பாதை..
அதிலொரு பயணம்

உதாரணம் போதும்..
உடன் வருவதை..

தவிருங்கள்.....


................தயாஜி வெள்ளைரோஜா..............

காலனின் சேவகன்.... (யாரிவன்...?)


சாலைக் குழிகளைகடந்து,
சாதுவாகத்தான் போனேன்....

'முந்திப்' போன,
பல வாகனங்களைப்
'பிந்திப்' போனேன்..!

அரைகுறை,
அறிவிப்புப் பலகை......
சற்றே என்னைக் குழப்பியது..!


"சர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்"

அட யாரதுஇவ்வளவு வேகம்....?

...........ஓ.....................

மகளுக்கு பள்ளிக்கு,மணியாச்சோ...?
அதான் அவசரமாய்...!

நூறில் போகும் என்னை,
முந்திக்கொண்டு....
சரி....சரி....
போகட்டும்....
நாம் ஒதுங்குவோம்..

அதோ அவங்க ரொம்பதூரம் போயிட்டாங்க.....

அடுத்த சில
வினாடிகளில்ஒரே பதட்டம்...!, பரபரப்பு...!,குழப்பம்...!,

"@$#%$%$^%&*^*&^(*"
என்ற குழப்பத்தில் கூட்டம் கூடின....!!!??

சாலையில் விபத்து

ஆம்...

என்னை முந்திப்போன ,வாகனம்....ஏன் அவசரம்....?


................தயாஜி வெள்ளைரோஜா.................

வெள்ளி, 28 ஆகஸ்ட், 2009

வினாடியின் வேதனை...

ஒவ்வொரு வினாடிக்கும்,
நடப்பதை அளக்கும்......
பொறுப்பு எனக்கு ,

நடைப்பாதை முள்ளை
மிதித்தேயாக வேண்டும்...
இல்லையேல் கால்கள்
காணாமல் போகும் அபாயம்....
கண்ணருகிள் காணப்படும்...!!!

கண்ணிமைக்கும் நேரமும்..
கணநேரக் காமமும்....
கடக்க முயற்சித்து,
கையிடைந்தவன் நான்...?

இது பெறுமையல்ல..
இருந்தும்..
இது பெறுமைதான்...
காலத்தின் கணக்கிள்
கண்வைத்தால் தெரியும்.....

விமர்சணங்களும் எதிர்ப்பார்ப்புகளும்
காயத்தை ஆழமாக்குகின்றது....!!!!

ஆறியக் காயங்காளும் நோகும் தழும்பிகளும்.....!?
சொல்லிச் செல்வது என்ன.....?
சொல்லி வந்தது என்ன.....?
சொல்ல மறந்ததும் என்ன...?

விளக்கம் தெவையில்லை
அதன் அவசியம்
எனக்கு .......
அநாவசியம்.....!!!!!

வெள்ளைக் காகிதம் இருக்க..
கருப்பு மையும் நனைக்க.......

தன்னை அறிந்து..
என்னை மறந்து.......

ஆரம்பித்துவிட்டேன்.....




..........தயாஜி வெள்ளைரோஜா..................

புதன், 5 ஆகஸ்ட், 2009

உருண்டை பூமியில் விட்டது.....



யார் சொன்னது
பூமி உருண்டைனு.......?
அப்படின்னா,
என்னை விட்டுப்போனது
என்னோட சேர்ந்திருக்கனுமே.....!

ஆமா,
என்னோட படிப்பு
..ம்..... பதின்ம வயது படிப்பு..
என் ‘கூடா’ நட்பால்,
என்னை ‘நாடா’ போனது கல்வி...!

பணம் கட்டியே,
இன்னைக்கு ‘போட்டாவில்’
தொங்கும்......
‘பொறுப்பான’ அப்பா...
நான்தான் காரணம்னு..
என்மேல்,
‘வெறுப்பான’ அம்மா.....!

என் கீழ்
நாலு பேரு,
நான் மட்டும் சந்தோஷமாய்....
நணபர்களுடன்....
‘புகை’யும் ‘குடி’யும்,
அதால் என் உறவுக்கு
‘பகை’ என்மெல்....!

நான் தெளிய நாள்
‘பலவாச்சி’......!
இன்னைக்கு எல்லாம்,
என்னை விட்டுப் ‘போயாச்சி’....?


வந்ததைப் பார்த்தா......
‘ஏக்கம்’
வருவதைப் பார்த்தால்
‘துக்கம்’

அடிக்கடி கடிக்கும்
‘செருப்பு’........
அழுக்கான கிழிஞ்ச
‘சட்டை’.......
கறைப்பட்டு தோய்க்காத்
‘சிலுவார்’.......
வெட்டாதா சீவாத
‘தலைமுடி’.......

என்னை யாருக்கும் ,
இனி அடையாளம்.......!
‘தெரியாது’...
அடையாளம் காட்டவும்
‘முடியாது’.......

‘போட்டோ’வில் அப்பா...
‘போ’ சொன்ன அம்மா.....
ஏற்காத ‘உறவு’.....
ஏறாதா ‘அறிவு’.......

இன்னும்.....
இன்னும்......
எவ்வளவோ.....!

பூமி உருண்டைனு
சொன்ன அறிஞர்களே......

இந்த உருண்டை பூமியில் ,
நான் விட்டது....
இல்லையில்லை..!?
தொலைத்தது..
திரும்ப வருமா..?

..........தயாஜி வெள்ளைரோஜா..............

சனி, 1 ஆகஸ்ட், 2009

பருவப் பரிட்சை......

தினமும் நாங்கள்
சந்திக்கின்றோம்...
பள்ளியில் அருகருகிள்
அமர்கின்றோம்......

வீட்டுப் பாடங்களை அவளே,
எழுதிக் கொடுப்பாள்,
நான் பார்வையாளன் மட்டும்தான்.....

என் மேஜையில்
அவள் தந்த பரிசுகளே
அதிகம் ஆக்கிரமிக்கின்றன.....!!!

பேனாவும் அவள்...,
தந்தால்தான் அழகாய்
எழுதுகின்றது...?


அவள் வீட்டுக்கண்ணாடியில்தான்
நான் அழகாய் தெரிவேன்..!

எங்கள் உறவுகள்
புனிதமாகக் கருதப்பட்டுவந்தது....

பருவச் சண்டையில்
அவளின் தேகம்.......
‘.....வீங்கின.....!!!’

ஆடைகள் மாறின,
அவள் மேல் வீட்டில்
அக்கரைக் கூடின.......

அவளை சுற்றி
ஏதோ வாசம்
இன்னதென்று கூறமுடியாது............
ஏதோ புதுமை வாசம்.....!!



அவள் நடையில்
என்னுள் அதிர்ந்தன..
ஏதேதோ.....!?!?!?

இப்பொழுதெல்லாம்..
நாங்கள் சந்திப்பதில்லை.
அவள் வீட்டார் இதை
விரும்புவதில்லை.....?

என் வீட்டிலும் என்னை
விடுவதில்லை...?

அவளைப் பார்க்காத
நாட்கள்தான்
நான்..........

இன்னும் அவளருகில்
நெருக்கமானேன்..!!?

இப்போது எங்கள் உறவு..
பாவமா..?
புனிதமா..?
விளங்கவில்லை......


..........................தயாஜி வெள்ளைரோஜா.............................

முதலிரவு (கற்பனை கடந்து........)

“ஏங்க நம்மை நம்ம வீட்டில உள்ளவங்க ஏத்துக்குவாங்களா..?”

“இந்த நேரத்தில் போய்... இந்த கதை தேவையா..? நேரத்தை ஏன்தான் இப்படி வீணடிக்கிறயோ..... !”

“என்னங்க இப்படி பெசறீங்க..!?”

“அதுக்கில்லை, நாம என்ன ஊர்ல உலகுத்துல செய்யாததையா செஞ்சிட்டோம்.எல்லார் போலவும் காதலிச்சோம். வீட்டில் நம்ம காதலை ஏத்துக்கலை அதான் ,ஓடி வந்திட்டோம் நம்ம காதலை வீட்டில் ஏத்துக்கிட்டிருந்தா நாம ஏன் வீட்டைவிட்டு ஓடி வந்திருக்கப்போறோம் ”

“என்னதான் உங்களை நம்பி வந்திட்டாலும், என் ஞாபகம் எல்லாமே என் வீட்டில் உள்ளவங்க மேலதான் இருக்கு.....!”

“நீ சொல்றதும் சரிதான். யாருக்குதான் வீட்டு ஞாபகம் இல்லாமப் போகும்..?.. அதும் நீதான் வீட்டுக்கு மூத்தப் பொண்ணு ..... நீதான் தம்பி தங்கச்சிக்கு ஒரு உதாரணமா இருந்திருக்கனும்....? ஆனா நீயே .....இப்படி.... ”

“இப்ப மட்டும் என்ன புத்தர் மாதிரி பேசறிங்க..!? அன்னிக்கு இந்த அறிவு எங்கே போச்சாம்.....? என்னை ஓடிவர சொன்னதே நிங்கதானே..! ”

“சரி....சரி...இப்போ நீ என்னை என்னதான் செய்யசொல்ற.....?”

“நம்ம குடும்பத்தில உள்ளவங்க ,நம்மை சேர்த்துக்கனும் முடியுமா..? ”

“..ம்.. எல்லாம் குழந்தைப் பொறந்தா சரியாகிடும்”

“ஆமா இப்படி சொல்லியே ஆறு பிள்ளையாயிடுச்சி.. இப்போ.. இன்னும் ஒன்னா....???!!!”




........தயாஜி வெள்ளைரோஜா.......

திருவிழா.....!

பல வருசமாச்சி,
என் தோட்டத் திருவிழாவைப்பார்த்து
எப்படி மாறியிருக்கும்..?
யார் பூசாரி..?
எந்த வழியா தேர் போகும்..?
என்னக் கடைகள்..?
ம்.....!
அதான் வந்தாச்சே,
இனிமே நாமே பார்த்துக்கவேண்டிதான்..
அட..அட.. அம்மன்,
பவனி வரும் அழகே தனிதான்..
புடவைக்கூட்டமும்,
வேட்டிக்கூட்டமும்,
கலந்தே நடந்துக்கொண்டிருந்தன...
உறுமியுடன் பஜனையும்,
பலரை முறைக்கவைத்தது..
சிலரைச் சிரிக்கவைத்தது..
நானும் இருதலைக்கொள்ளி எறும்பானேன்..!!!!
அம்மன் ஆலயத்தை
நெருங்கி கொண்டிருந்த சமயம்..
ஏதோ சலசலப்பு..?!?!!?!?!?!?!
பெண்களின் அலறல்..?!?!?!!?!?!
சிறுவர்களின் ஓட்டம்.??!?!?!??!?!



“டேய் அவந்தாண்டா”
“ஐயோ..!”
“கடவுளே..”
“உடாதிங்கடா..”
“அவன் அங்க ஓடறாண்டா..?!?!”



கையில் ஆயுதங்களுடன்,
காவல் தெய்வத்திற்குப் போட்டியாக,
சில இளைஞர்களின் செயல்???!!!?!?!!?
கோவில் படிக்கட்டில் ‘இரத்தம்’
திருவிழா நிறுத்தப்பட்டது..
என் மனதில் ‘கறை’


................தயாஜி வெள்ளைரோஜா...................

நானும் அவனில்லைதான்......!


இதை படிக்கும் முன்பு, எனது சில கேள்விகளுக்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டும். இது அவசியமா....? என்று நீங்கள் கேட்பதில் ஞாயம் இருந்தாலும் என் பக்கத்திலும் ஞாயம் இருக்கவே செய்கின்றது.

சரி இப்பொழுது நீங்கள் தயாரா இருப்பீர்கள் என நம்பிக்கையோடு என் கேள்விகளை தொடங்குகின்றேன்.

என்ன தயார்தானே...?

கேள்விகளுக்கு எண்கள் கொடுக்கப்போவதில்லை, உங்கள் எண்ணப்படி நீங்களே வாசிக்களாம். மகிழ்ச்சிதானே..!

உங்கள் அலுவலகத்தில் என்றும் இல்லாதா ஒரு நாள் உங்கள் மேலதிகாரியோ அல்லது சக பணியாளர்களோ முதல் நாள் நீங்கள் விரும்பிப்படித்த, ஏதாவது ஒன்றைப்பற்றி கெட்க அதற்கு நீங்கள் பதில் சொல்லி பாராட்டு வாங்குவீர்கள்.


ஆமாம் / இல்லை


மின்தூக்கியில் நீங்கள் எட்டாவது மாடிக்கு செல்ல கீழ்மாடியில் இருந்து செல்லவேண்டும்தானே....? அப்படி நீங்கள் செல்லத் தயாராய்

இருக்கும்போது விசையை அழுத்த முயலும் அந்த ஒரு வினாடி வித்தியாசத்தில் மின்தூக்கி சட்டென்று மேலே செல்ல ஆரம்பிக்கும்.

நீங்களும் மேலிருந்து யாரோ வருவதற்காக விசையை அழுத்தியிருப்பதாக உங்களை சமாதானம் செய்யும்போது, அந்த மின் தூக்கி வேறு எங்கும் நிற்காமல் நேராக நீங்கள் இருக்கும் முதல் மாடிக்கு வரும்......

யாரோ விசையை அழுத்தி விளையாடியிருப்பார்கள் என இப்போதும் உங்களை மீண்டும் சமாதானம் செய்வீர்கள்.

பின்னர் மின் தூக்கியில் நீங்கள் ஏறியதும் எட்டாம் மாடிக்கு செல்ல விசையை அழுத்துவீர்கள். ஆனால் அந்த மின் தூக்கி எந்த ஒரு காரணமும் இல்லாமல் ஒன்றாம் மாடி இரண்டாம் மாடி மூன்றாம் மாடி என ஒவ்வொரு மாடியாக ‘நின்று கதவை திறந்து மூடிச் செல்லும்’
இதற்கு என்ன நினைத்து தன்னை சமாதானம் செய்வதென்று தெரியாமல் முழிப்பீர்கள்.



ஆமாம் / இல்லை



காரில் தனியாக செல்வீர்கள், துனையாக யாரும் இல்லையென குறைபடாமல் ஏதாவது குறுந்தட்டோடு நீங்களும் பாடிக்கொண்டிருப்பீர்கள் அல்லது எதாவது வானொலிய கேட்டு ஒன்று பாராட்டுவீர்கள் இல்லை திட்டித் தீர்ப்பீர்கள்
(அறிவிப்பாளர்க்கே வெளிச்சம்...! )

காரில் உங்கள் தனிமை உறுதி செய்தபின், இயற்கையாகவே உங்களுக்கு பயம் தோன்றும்.
அதும் தூரத்தில் தெரிந்த மரங்களேல்லாம்.... உங்களை துரத்துவதாகவும் உங்களைப் பார்த்து சிரித்து கையசைப்பதாகவும் நினைப்பீர்கள்.
அந்த நேரத்தைச் சரியாக பயன்படுத்தி யாரும் ஒருவர் உங்கள் காருக்கு சுமார் கொஞ்சதூரத்தில் தனியாக நின்று கையசைத்து உதவிக் கேட்பார்.
நீங்களும் (உங்களில் சிலர்) “ஏதோ அவசரம் போல” என்று நினத்து காரை நிறுத்துவீர்கள் . அந்த நேரத்தில்தான் உங்கள் கைபேசி அலறும்.
கைபேசியில் பேசிக்கொண்டே நிறுத்திய காரில் இருந்து, கையசைத்தவரைப் பார்ப்பீர்கள் . ஆனால் அங்கு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்..! கைபேசியும் சட்டென்று உயிர் இழந்திருக்கும்..!



ஆமாம் / இல்லை



முக்கியமாக செல்ல வேண்டிய நிகழ்ச்சிக்கு, செல்லும் முன்பு உங்கள் கைபேசியை தேடுவீர்கள்... கிடைக்காது ..!
மனைவியிடம் கோவப்படுவீர்கள்....
பிள்ளைகளையும் திட்டுவீர்கள்.....
தலையை பிய்க்கும் நிலைக்கு நீங்கள் போனதும், உங்கள் கால்சட்டையில் இருந்து உங்கள் கைபேசி சிரிக்கும்..




ஆமாம் / இல்லை




உங்கள் பதில் ஆமாம் என இருந்தாலும் இல்லை என இருந்தாலும்......
இனி அப்படியெதும் நடந்தால் பயம் வேண்டாம். பதட்டம் வேண்டாம். கோவம் வேண்டாம்.
உண்மையை சொல்லிவிடுகின்றேன். என் சகதோழர்கள்தான் அப்படி செய்வது.
என்னைப் போன்று அவர்களுக்கு கதை சொல்லத் தெரியாததால் இதுதான் பொழுது போக்கு.

மன்னித்துவிடுங்களேன்.

.............. தயாஜி வெள்ளைரோஜா............

Popular Posts

Blogger templates

Categories

Blog Archive

இந்த கேஜெட்டில் பிழை உள்ளது.
Blogger இயக்குவது.

பின்பற்றுபவர்கள்