'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' - நான்காவது கட்டுரையை முன்வைத்து

(நான்காவது கட்டுரையை முன்வைத்து...)

    தற்போது சு.வேணுகோபால் அவர்கள் எழுதிய 'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மொத்தம் 13 படைப்பாளர்களின் படைப்புகளையும் அதன் உள் வெளி பரப்புகளையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து எழுதியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

    *நான்காவது கட்டுரையாக 'மௌனி : அகவெளியில் உலவும் குரல்' என்கிற கட்டுரையை எழுதியுள்ளார் ஆசிரியர்.*

    மொத்தம் 24 கதைகளே எழுதியிருக்கும் மௌனி குறித்த எப்படி எழுதப்போகிறார் என்கிற அர்த்தமற்ற கேள்வியுடன் தான் கட்டுரையை வாசிக்கலானேன்.

    ஒரு படைப்பை வாசகன் அணுகுவதற்கும், அதே படைப்பை ஒரு படைப்பாளி அணுகுவதற்கும் இடையில் ஊடாடும் வித்தியாசங்களையும் அவசியங்களையும் சிறப்பான முறையில் ஆசிரியர் சொல்லியுள்ளார்.

    முப்பது பக்கங்கள் கொண்ட இந்த கட்டுரையில் மௌனி அவர்களின் படைப்பைக் குறித்த முழுமையான பார்வையைக் கொடுத்துள்ளார்.

    மௌனியின் படைப்புகளை அறிந்தவர்களுக்கும் இனி அறிந்துக்கொள்ள போகின்றவர்களுக்கும் மிக முக்கியமான அறிமுகத்தையும் மாற்றுப்பார்வையையும் இக்கட்டுரைக் கொடுக்கின்றது.

    மௌனியின் கதைகளை, 'பெரும்பாலும் நிகழ்வைச் சொல்வதில் அல்ல, நிகழ்வின் உணர்வை வார்த்தைகளில் கொண்டு வரும் வேலையில்தான் மௌனி ஈடுபடுகிறார்' என்கிறார் ஆசிரியர்.

    'இன்று மேஜிக் கதை எழுதவர்களின் நதிமூலம் மௌனி. இதை அவர்கள் சொல்லாமல் கமுக்கமாக இருக்கிறார்கள்' என்று சொல்வதின் மூலம் வாசகர்களுக்கு மௌனி கதைகளில் மீது தேடுதலை ஏற்படுத்தி வைக்கிறார். நிச்சயம் இதனை வாசிக்கையில் எனக்கும் அதன் ஆர்வம் மேலோங்கியது என்றே சொல்ல வேண்டும். இதற்கான காரணத்தையும் ஆசிரியர் சொல்லத்தவறவில்லை.

கட்டுரையில் அதற்கான விபரங்களை ஆசிரியர் தெளிவாகவே தந்திருக்கின்றார்.

    மௌனியின் கதைகளில், மரணத்தை அவர் கையாண்டுள்ள விதம், தன் கதைகளில் அதனை பயன்படுத்திய விதம் என ஆசிரியர் கொடுத்திருக்கும் விபரங்கள் முக்கியமானவை. அவர் தன் கதைகளில் பயன்படுத்தும் மொழி குறித்தும் அதன் தாக்கம் குறித்தும் ஆழமாகவே ஆசிரியர் பேசுகிறார்.

    கட்டுரையாளர் சு.வேணுகோபால், தனக்கு பிடித்தமான மௌனி கதைகள் என குடும்பத்தேர், பிரபஞ்சகானம், அழியாச்சுடர், மாறுதல், சாவில் பிறந்த சிருஷ்டி, மனக்கோட்டை, அத்துவானவெளி, தவறு போன்ற கதைகளையும் முக்கியமான கதைகளாக நினைவுச்சூழல், இந்நேரம் இந்நேரம், எங்கிருந்தோ வந்தான், நினைவுச் சுவடு, உறவு பந்தம் பாசம் போன்ற கதைகளைச் சொல்கிறார்.

    மௌனியின் படைப்பூக்கம், தனக்கு டால்ஸ்டாயின் 'அன்னா கரீனா' நாவலில் வரும் 'அன்னா' என்ற கதாப்பாத்திரத்தையும் , 'புத்துயிர்ப்பு' நாவலில் வரும் 'மாஸ்வாலா' என்ற கதாப்பாத்திரத்தையும் நினைக்க வைப்பதாக சொல்லும் ஆசிரியர் மௌனிக்கான புதிய வாசகர்கள் உண்டாக்கிவிடுகிறார்.

#தயாஜி

'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' - மூன்றாவது கட்டுரையை முன்வைத்து

 (மூன்றாவது கட்டுரையை முன்வைத்து...)

    தற்போது சு.வேணுகோபால் அவர்கள் எழுதிய 'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மொத்தம் 13 படைப்பாளர்களின் படைப்புகளையும் அதன் உள் வெளி பரப்புகளையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து எழுதியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

    *மூன்றாவது கட்டுரையாக 'ந.பிச்சமூர்த்தியின் கலைக் கண்ணோட்டம்' என்கிற கட்டுரையை எழுதியுள்ளார் ஆசிரியர்.* முதல் இரண்டு கட்டுரை போல் அல்லாமல் குறைந்த பக்கங்களே கொண்ட கட்டுரை. இக்கட்டுரை 2016-ம் ஆண்டு ஏப்ரல், தாமரை இதழில் வெளிவந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

    முன்னமே ந.பிச்சமூர்த்தியின் சில கதைகளை வாசித்துள்ளேன். ஆனால் அவர் கவிதைகள் மூலமே என் மனதிற்கு நெருக்கமானார். அவரின் கவிதைகள் குறித்து சுந்தர ராமசாமி அவர்கள் ஒரு புத்தகம் எழுதியிருப்பார். அந்த புத்தகம் எனக்கு கவிதைகள் குறித்த பாடபுத்தகம் போல அமைந்தது. பல நண்பகளுக்கு அந்த புத்தகத்தை பரிந்துரை செய்துள்ளேன்.

இப்போது இந்த கட்டுரைக்கு வருவோம்.

    'இறுகிய கருத்துகளைத் தன் கதைகளின் வழி உரைப்பதற்கென்றோ பெண்களின் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு விடிவைத் தரும் நோக்கத்திலோ அவர் எழுதவில்லை. வாழ்க்கையை கவனிக்கிறார். அதன் கதியில் மனித மனங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் மௌனங்களையும் கண்டு சொல்ல விழைகிறார்' என ந.பிச்சமூர்த்தி குறித்து கட்டுரையாளர் சொல்கிறார்.

    முதல் இரண்டு கட்டுரைகள் போல கணமான விடயங்களை இக்கட்டுரை சொல்லவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால் அது ஒரு குறையாக தெரியாதபடிக்கு தன் வாசிப்பின் மூலம் வாசகர்களுக்கு ந.பிச்சமூர்த்தி குறித்து சொல்கிறார்.

    127 சிறுகதைகளை எழுதியிருந்த போதும் அவர் உட்சபட்சமாக அடைந்த வெற்றியாக தாய், பதினெட்டாம் பெருக்கு, விதைநெல் போன்ற கதைகளை குறிப்பிடுகின்றார். இது தவிர வாசிக்கவேண்டிய பிற கதைகள் குறித்தும் எழுதியுள்ளார்.

இப்படியாக விமர்சனத்தை ந.பிச்சமூர்த்தியின் மீது வைத்தாலும், அவர் சிறுகதை என்ற வடிவத்தைச் சிறப்பாகக் கையாண்டு தமிழ்ச் சிறுகதைக்குப் பாதை அமைத்திருக்கிறார் என்கிறார்.

    இக்கட்டுரையை வாசித்து முடிக்கையில் இப்போது எழுதிக்கொண்டிருப்பவர்கள் தங்கள் படைப்புகள் மீது சுய பரிசோதனை வைக்க வேண்டிய அவசியத்தை உணர முடிகின்றது. அதன் அவசியத்தை கட்டுரை முழுக்கவும் ஆசிரியர் மறைமுகமாக சொல்வதாகவே மனதில் படுகின்றது.

#தயாஜி

தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' - இரண்டாவது கட்டுரையை முன்வைத்து

(இரண்டாவது கட்டுரையை முன்வைத்து)

    தற்போது சு.வேணுகோபால் அவர்கள் எழுதிய 'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மொத்தம் 13 படைப்பாளர்களின் படைப்புகளையும் அதன் உள் வெளி பரப்புகளையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து எழுதியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

    இரண்டாவது கட்டுரையாக 'கு.ப.ராஜகோபாலன்: கொதித்து அடங்கிய உள்ளம்' என்கிற கட்டுரை இடம்பெற்றுள்ளது.

    கு.ப.ரா தனது கதை உலகத்தை அதிகமும் அகப் பிரச்சனையிலிருந்து உருவாக்குகிறார் என கட்டுரையை ஆரம்பிக்கின்றார்.

    இக்கட்டுரையை வாசிக்கத் தொடங்கும் பொது, இதுவரையில் நான் வாசித்த கு.ப.ராவின் கதைகளில் எதுவெல்லாம் நினைவில் நிற்கின்றது என யோசிக்கலானேன். ஓரளவே அவர் குறித்த அறிதல் எனக்கிருந்தது. அவரின் கதைகளில் எதும் தற்போதைய நினைவில் இருக்கவில்லை. அதற்கான காரணத்தை தேடும் வகையாகவும் இக்கட்டுரையை வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

    '...வாழ்வின் அக நெருக்கடியைச் சொல்லிவிட்டு இறுதி பகுதியில் முடிவுகளை நம்பிக்கையூட்டும் வகையில் மரபான வாழ்க்கைக்குச் சாதகமாக முடிக்கிறார்' என இவரின் கதைகளில் காணப்படும் பலவீனத்தைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

    மேலும் புரிவதற்காக புதுமைப்பித்தன் கதைகளை இவ்விடத்தில் கு.ப.ராவின் கதைகளோடு ஒப்பிடுகிறார். அதனை 'புதுமைப்பித்தன் காவிய காலத்து மேன்மைகளைத் தனது கதைகளின் முடிவுகளாக முடிச்சு போடாததால் இன்றளவும் அவரின் சாதாரண கதைகள் கூட படிக்கப் புதுசாக இருக்கின்றன' என்கிறார்.

    அதோடு கட்டுரையாளர் நின்றுவிடவில்லை. இன்று எழுதப்பட்டு வரும் முற்போக்குக் கதைகளைவிட இந்த கதைகளில் சில நல்ல முற்போக்கு அம்சத்தை வெளிப்படுத்தும் கதைகளாக இருக்கின்றன என அவரின் கதைகளான தாயாரின் திருப்தி, ஸ்டூடியோ கதை, வாழ்க்கை காட்சி, தாய், மன்னிப்பு, அடி மறத்தால் ஆழம், முன்தலை முறை என்ற கதைகளை முன்மொழிகின்றார்.

கு.ப.ராவின் கதையுலகை ஆசிரியர் நான்கு தளங்களில் வகுக்கின்றார்.

1. குடும்ப உறவுகளில் ஏற்படும் முரண்களில் உரசல்களில் அவர்களின் ஆசாபாசங்களை வெளிப்படுத்திவிடுகிற தருணங்கள்.

2. காமமும் காதலும் ஆண்களிடமும் பெண்களிடமும் உள்ளே கிடந்து அழுத்தம் பெறப்பெற அதன் உச்சத்தில் வெளிப்படும் விசித்திர தருணங்கள்.

3. பொய்மைக்கும் அதிகாரத்திற்கும் எதிரான உண்மைக்கும் நேசத்திற்கும் தடம் சமைக்கிற பார்வைகள்.

4. மாந்தர்களின் தனித்துவமான வெளிப்பாடுகளை எட்ட நின்று கண்ட விவசாயக்குடிகளின் உழைப்பின் வாசனைகளைக் கதைகளாக்கியிருக்கிறார்.

    கு.ப.ரா பெண்ணின் உச்சபட்சமான மூர்க்கத்தையும் உச்சபட்சமான காதலையும் உச்சபட்சமான வேதனையையும் சொல்லிச்சென்ற கதைகள் என வீரம்மாளின் காளை, நூருன்னிஸா, சிறிது வெளிச்சம், முதலிய கதைகளைச் சொல்கிறார்.

    'தமிழ்ச்சிறுகதை வரலாற்றில் முதன்முதல் சுயத்துவம் மிக்க பெண்களின் குரல்களை கு.ப.ராவின் கதைகளில் காணமுடிகிறது' என சொல்லும் ஆசிரியர் நிச்சயம் வாசித்தாக வேண்டிய கதைகள் பட்டியலில் கு.ப.ராவையும் இணைத்துவிடுகிறார்.

    எழுத்தாளர் தன்னை மறந்து கரைந்து எழுதிய கதைகளில் எல்லாம் கவிமனம் பொங்கி ததும்புவதாக சொல்லும் ஆசிரியர் அதனை தான் குறித்து வைத்திருப்பதாகவும் மேற்கொண்டு வாசகர்கள் தானே வாசித்து கண்டடைய வேண்டும் என்கிறார்.

    ஆசிரியர் குறிப்பிட்டுருக்கும் கு.ப.ராவின் ஒவ்வொரு கதைகளையும் வாசிக்க வேண்டிய காரணத்தை ஆர்வத்தையும் கட்டுரையில் சொல்லியுள்ளார். இன்றைய தலைமுறைக்கு ஏற்றதொரு அறிமுகமாகவும் இக்கட்டுரை அமைந்துள்ளது.

#தயாஜி

'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' - முதல் கட்டுரையை முன் வைத்து

    தற்போது சு.வேணுகோபால் அவர்கள் எழுதிய 'தமிழ்ச் சிறுகதையின் பெருவெளி' புத்தகத்தை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். மொத்தம் 13 படைப்பாளர்களின் படைப்புகளையும் அதன் உள் வெளி பரப்புகளையும் நுணுக்கமாக ஆராய்ந்து உணர்ந்து எழுதியிருக்கிறார் ஆசிரியர்.

    தொடக்க கட்டுரையாக 'புதுமைப்பித்தனின் படைப்புலகம்: சங்கிற்கும் அடங்கிடாத புதுவெள்ளம்' என்ற கட்டுரை இடம்பெற்றுள்ளது. அதனை வாசிக்க வாசிக்க அத்தனை ஆச்சர்யங்களை அக்கட்டுரையின் வழி உணர முடிகின்றது.

    புதுமைப்பித்தனை நான் வாசிக்கத் தவறிய இடத்தில் இருந்து ஒரு பார்வையை ஆசிரியர் முன் வைத்துச் செல்கிறார்.

    நான் எழுத வந்த தொடக்க காலத்தில் புதுமைப்பித்தனின் சிறுகதைகளைத் தேடித்தேடி வாசித்தேன். அன்றைய மனநிலையும் அதையொட்டிய என் அனுபவங்களும் கதையை வாசித்து முடிக்கவும் கதையில் என்ன சொல்லப்பட்டுள்ளது என ஒற்றை வரியில் தெரிந்துக் கொள்ளவுமே ஆர்வம் காட்டியிருந்தேன். அதன் பின் வாசிப்பு வளர வளர வாசிப்பை ஒட்டிய கேள்விகளும் மனதில் எழ ஆரம்பித்தன.

    இன்றைய கதை வாசிப்பில் என்ன சொல்லப்படுகிறது என்பதைக் காட்டிலும் ஏன் சொல்லப்படுகிறது யாரால் சொல்லப்படுகிறது யாருக்காக சொல்லப்படுகிறது போன்ற பல கேள்விகள் உருகொள்கின்றன.

    சு.வேணுகோபால் அவர்களின் இந்த கட்டுரை புதுமைப்பித்தனை மீண்டும் வாசிக்கும் எண்ணத்தை வாசிப்பவர்களுக்கு கொடுக்கின்றது. அன்றைய வாசிப்பில் தவறவிட்ட கணங்களை ஆசிரியரின் வாசிப்பு அனுபவத்தின் ஊடே கண்டுகொள்ளவும் அதிலிருந்து வேறொரு தருணத்திற்கு கதையை கொண்டுச் சொல்லவும் இக்கட்டுரை உதவும்.

    சங்குத்தேவனின் தர்மம், ஞானக்குகை, புதிய கூண்டில், நாசகார கும்பல், வாடாமல்லிகை, வழி, பிரம்மராஷ்ஸ், கடவுளும் கந்தசாமிப் பிள்ளையும், ஒரு நாள் கழிந்தது போன்று பல கதைகளைக் குறித்து சு.வேணுகோபால் இக்கட்டுரையின் வழி விவரிக்கின்றார். பல இடங்களில் இப்படியெல்லாம் கூட கதைகளை அணுக முடியுமா என்கிற சுயகேள்வி எழுவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

    அதோடு புதுமைப்பித்தனின் கதைகளில் உள்ள சிக்கலைப் பற்றியும் இக்கட்டுரையில் பேசத் தவறவில்லை.

    மொத்தத்தில், புதுமைப்பித்தன் கதைகளை மீள்வாசிப்பு செய்வதற்கு ஏதுவாக அமையும் கட்டுரை இது. எங்கிருந்து தொடங்கலாம், எப்படி கண்டறியலாம் போன்ற நுணுக்கங்களுடம் இக்கட்டுரை நமக்கு வழி காட்டுகிறது.

#தயாஜி

நாகம்மாளின் மனக்குறிப்புகள் – புத்தக வாசிப்பு

 

மனோகரன் கிருஷ்ணன் அவர்களின் முதல் சிறுகதை தொகுப்பு, ‘நாகம்மாளின் மனக்குறிப்புகள்’. வழக்கமாக , கதைகளை இதழ்களுக்கோ அல்லது ஏதும் ஊடங்களுக்கோ அனுப்பி அது பிரசுரமாகிய பின் தொகுத்து புத்தகமாக்குவார்கள். அல்லது புத்தகம் வெளியீடு செய்வதற்கு முன்னமே அதையொட்டிய சில கதைகளை ஊடகங்களுக்கு அனுப்பி பிரசுரிக்க வைப்பார்கள்.

இந்த இரண்டும் இல்லாமல், தனது வலைப்பூவிலும் அவ்வபோது முகநூலிலும் எழுதிய கதைகளைத் தொகுத்து புத்தகமாக்கியுள்ளார் கதாசிரியர். தொடர்ந்து வாசிப்பில் ஆர்வம் காட்டி வருகிறார். அதோடு பல்வேறுபட்ட பதிப்புகளில் வெளிவந்துள்ள திருக்குறள் புத்தகங்களை சேகரித்து வருகின்றார். மலேசிய எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களையும் தொடர்ந்து சேமித்து வருகின்றார். தற்போது வெளியீடு காணும் புத்தகங்கள் முதல் கிடைக்காத புத்தகங்கள் வரை அதில் அடங்கும். இச்செய்தி வாசகர்களுக்கும் மாணவர்களுக்கும் உதவும் என நம்புகின்றேன்.

இனி சிறுகதை தொகுப்பிற்கு செல்லலாம்;

மொத்தம் 15 கதைகள் இத்தொகுப்பில் அடங்கியுள்ளன. ஒவ்வொரு கதையும் ஒவ்வொரு வகையில் நம் மண்ணில் கதையைச் சொல்ல முற்பட்டிருக்கின்றது. அது முழுமையடைந்துள்ளதா என்றால் அதன் முயற்சி தெரிகிறது எனலாம்.

முதல் கதை, ‘மனைவி காத்திருக்கிறாள்’. இக்கதை எனக்கு ஒரு புதுமொழியை நினைக்க வைத்தது. ‘ஊருக்கு ராஜாவாக இருந்தாலும் வீட்டிற்கு துடைப்பக்கட்டைதான்’. பெரும்பாலும் கணவன்களுக்கு  இதனைச் சொல்லி கிண்டல் செய்வோம். சொல்லப்போனால்,  பெரும்பாலான கணவன்களின் நிலை இதுவாகத்தான் இருக்கும். பிறந்த விட்டிற்கு சென்றுள்ள மனைவியை அழைத்து வர செல்லும் கணவன் அதற்கான இரயிலில் ஏறினாரா இல்லையா என்பதுதான் கதை. ஒரு கதைக்கு இதுமட்டும் போதுமா என்ன.? கணவனின் அந்த பயணத்தை கதாசிரியர் சொல்லிக் கொண்டுச் செல்லும் போது நமக்கேக்கூட ஓரளவிற்கு பதற்றம் தொற்றிக்கொள்கிறது. நம்மில் பலர் பொது போக்குவரத்து சேவைக்கு இவ்வாறான  அனுபவங்களைப் பெற்றிருப்போம். ஆனால் கதையின் முடிவு கதையோட்டத்தை காப்பாற்ற தவறிவிட்டதாகப்படுகிறது. இத்தனை இன்னல்களை தாண்டி, கணவன் தன் மனைவியை அழைத்து வருவதற்கு பேருந்தில்  ஏறிவிட்டதில் என்ன கதை இருக்கிறது. முழு கதையையும் மாற்றிப்போடும்  சூட்சுமம் இருக்கும் கதை முடிவில் இன்னும் கவனம் எடுத்திருக்கலாம். பல பாடுகள் கடந்து விட்ட நிலையில் மனைவி தொலைபேசியில் அழைக்கும் சமயத்தில், சில நொடிகளின் இரயிலை தவறவிட்டு நிற்பதில்தான் இக்கதை ஒளிந்திருக்கிறது. ஆனால் இக்கதையின் முடிவு இக்கதையை அனுபவ பத்தி போல அமைத்துவிட்டது.

அடுத்த கதை, ‘வெளியே ஒரு வானம்’. தன் வகுப்பு மாணவனின் வித்தியாசமான செய்கையால் ஈர்க்கப்படும் ஆசிரியை அதற்கான காரணம் தெரிந்ததும் உடைந்துப் போகிறார். இக்கதை சொல்லப்பட்டிருந்த விதம் கவர்கிறது. முன் யூகங்கள் ஏதும் இக்கதைக்கு இடம் கொடுக்கவில்லை.

‘ஆன்மாக்களின் தரிசனமும் கடவுளின் வார்த்தைகளும்’. புதிய அனுபவத்தை கொடுக்க முயற்சிக்கும் கதை. இன்னும் கொஞ்சம் முயன்றிருந்தால் இக்கதை மேலும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கும் என நம்புகிறேன்.  நாவலுக்கான கருவை மிக சுக்கமாக சொல்ல முயன்று அது தன் பக்கங்களின் சிலவற்றை அதிகப்படுத்தியது போல இருக்கிறது. இதனை நாவலாகவோ குறுநாவலாகவோ கதாசிரியர் முயற்சிக்கலாம். அது இக்கதை வாசிப்பின் அனுபவத்தை முற்றிலும் வேறொரு அனுபவத்தைக் கொடுக்கும்.

‘வட்டிப்பணம்’ . பணம் படுத்தும் பாடு. பணமே பிரதானம் என்னும் மனிதனின் கடைசி நிமிடம் எப்படி இருந்துவிடும் என சொல்லும் கதை. இக்கதை சொல்லப்பட்ட விதம் வாசகர்களை கவரும். மெல்ல மெல்ல காய்களை நகர்த்தி  முன்னேறிச் செல்வது போல கதையை ஆசிரியர் முன்னகர்த்தி செல்கிறார். கதையில் முடிவு முழு கதையையும் மீண்டும் நினைக்க வைக்கிறது.

‘ஒற்றைச் செருப்பாய்’ இந்நாட்டுச் சூழலில் தமிழர்கள் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்களை சொல்லும் கதை. பலரும் இத்தகைய கருவினை கையாண்டிருக்கிறார்கள். கதாசிரியர் தன் பார்வையில் கதையை நகர்த்துகிறார்.

‘அற்றைக்கூலி’ வாசித்து முடிக்கவும் மனதை கணக்க செய்துவிடுகிறது. எதற்காக போராடுகின்றோமோ அது கைக்கு எட்டிய நொடியில் நாம் அதனைவிட்டு இன்னும் அதிகம் தூரம் நகர்ந்துச் சென்றுவிடும் உணர்வு மேலிடுகிறது.

‘கலைந்து செல்லும் மேகங்கள்’, சகோதரியின் மரணத்திற்கு செல்லும் வழியில் நாயகனின் நினைவுகள் பின் செல்கின்றன.

‘நெருப்புப் பிண்டங்கள்’, சில பக்கங்கள் கொண்ட கதைதான். ஆனால் கதையின் முடிவு என்னை பெரிதும் பாதித்தது என்றே சொல்லவேண்டும்.  தாத்தாவும் பேத்தியும் இருக்கும் வீட்டில் திருடர்கள் நுழைகிறார்கள்.  தடுக்க முயன்ற தாத்தா கொலை செய்யப்படுகின்றார். அந்த ஏழை வீட்டில் திருடர்கள் பறித்துக்கொண்டு போனது தாத்தாவின் உயிர் மட்டுமல்ல அந்த பேத்தியின் எதிர்காலத்தையும் என கதை முடியும் போது வாசிக்கையில் நம்மால் அவ்வளவு சீக்கிரத்தில் மீண்டு வர முடியாது.

‘பள்ளி வண்டி’, கதையும் இங்குள்ள தமிழர்கள் எதிர்நோக்கும் சிக்கல்தான். பெரும்பாலும் பேருந்து ஓட்டுனர்கள் குறித்து பெரிதாக பேசுவதில்லை. இக்கதை அவர்களின் சிக்கலைக் காட்டுகிறது.

‘தாயுமானவள்’, ஆசிரியை குறித்த கதை. பெரிய திருப்பங்கள் இல்லை. நன்னெறியை போதிக்கும் வகை கதை.

‘மானுடம் கடந்த மனிதர்கள்’, தலைப்பிற்கு ஏற்றார் போல அமைந்துவிட்ட கதை. தினமும் ஒரு முறையாவது  வித்தியாசமான மனிதர்களை நாம் சந்திக்கக் நேரும். அவர்கள் ஏன் அப்படி இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என்னதான் தேவை போன்ற எந்த புரிதலுக்கும் நம்மால் வர முடியாது ஆனாலும் நம்மால் அவர்களை புறக்கணிக முடியாது. கதையின் மையம் இதுதான்.

அடுத்த தலைப்பு, புத்தக தலைப்பைக் கொண்டது. ‘நாகம்மாளின் மானக்குறிப்புகள்’. அம்மாவை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்கிறார் நாயகன். அங்கு சந்திக்கும் நபர் மூலம் பழைய தங்களின் தோட்டத்து பழைய வாழ்க்கையை நினைத்துப்பார்க்கும்படி கதை நகர்கிறது. குலதெய்வ வழிபாடு குறித்து இக்கதையில் குறிப்பிடும் தகவல் அதிர்ச்சியைக் கொடுக்கின்றது. ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அந்த காலத்தில் பூப்படைந்த பெண்களைக் கண்டு வேற்று இன மன்னர்களும் சிப்பாய்களும் அதிகாரம் படைத்தவர்களும் வன்முறை செய்து இச்சையைத் தீர்ப்பதற்காக அவர்களை இழுத்துப் போவார்களாம். அதனை தடுப்பதற்காகவே, பெண் குழந்தைகள் வயதிற்கு வந்தவுடன், வீட்டின் முன் சிறு குழியை வெட்டி அந்த பெண்ணை அதில் அமரவைப்பார்களாம். அவள் கையில் அகல் விளக்கைக் கொடுத்து அவள் மேல் தென்னை மட்டைகளைப் போட்டு மூடி விடுவார்களாம். அந்த பெண் குழிக்குள்ளேயே எரிந்து பூபோல் சாம்பலாகி விடுவதால் அவளையே குலதெய்வமாய் வணங்குகிறார்களாம்.

‘நிழல் மரக்கோடுகள்’ கதையும் பழைய வாழ்க்கையைச் சொல்லி செல்கிற கதைதான். போர்க்காலம், கொடுமைக்காலம், கலவரக்காலம், வசந்தகாலம் என நான்கு காலத்தின் சூழலைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றது. இன்னும் அதிகமாக சொல்லியிருக்க கூடும் வாய்ப்புகள் இருந்தும் இக்கதையில் கதாசிரியர் அதனை செய்யவில்லை. செய்திருக்கலாம்.

தொகுப்பின் நிறைவான கதை, ‘சுடுகாட்டு காளி’. சிறிய கதை. மேலும் செறிவாக்கம் செய்திருந்தால், ‘குறுங்கதை’ வடிவில் கிடைத்திருக்கும்.  இக்கதையை நேர்த்தியாக சொல்ல முயன்றுள்ளார். சாமாண்யன் நான்கு நம்பர் எடுக்கும் கதை. அதற்காக மந்திரவாதியுடன் சுடுகாட்டிற்கு பூஜை செய்ய செல்கிறார்கள். அங்குதான் சிக்கல் ஏற்படுகிறது. நினைத்துப் போன நான்கு நம்பர் கிடைத்ததா இல்லையா என்பதுதான் கதையின் சுவாரஸ்யம். கதையின் கடைசி பத்தி நம்மை நோக்கி நாமே சிரிக்கும்படி ஆகின்றது.

மனோகரன் கிருஷ்ணன் அவர்களின் இந்த ‘நாகம்மாளின் மனக்குறிப்புகள்’ அவரின் முதல் சிறுகதை தொகுப்பு. அதற்கான முயற்சிகள் தெரிகின்றது. இப்புத்தகம் வாசிப்பதற்கு ஏற்றது. வழக்கமாக வாசித்துப் பழகிய கதைகளில் இருந்து சற்றே மாறுபட்ட கதைபோக்குகள் கொண்ட கதைகளாக இக்கதைகளைச் சொல்லலாம்.

அடுத்தடுது இன்னும் ஆழமான படைப்புகளை எதிர்ப்பார்க்கலாம். கதாசிரியருக்கு வாழ்த்துகள்.

 

#தயாஜி

பேய்ச்சி' தடை! கொண்டாட வேண்டியதா? யோசிக்க வேண்டியதா?

 

அதற்கு முன் சிலவற்றை பேச நினைக்கிறேன். எனக்கும் நவீன் அவர்களுக்கும் இடையில் உள்ள சிக்கல் கொடுக்கல் வாங்கள் போன்ற வாய்க்கால் வரப்பு சிக்கல்தான். யோசித்துப் பார்த்தால் இதெற்கெல்லாமா வீராப்பு பிடித்து கொள்வோம் என நினைக்கத்தோன்றும். ஒரு வேளை நாளையே அவர் "வாடா தம்பி"  என்று அழைத்தால் நான் போனாலும் போய்விடுவேன். 

ஆனால் இப்பொழுது நான் பேச முற்படுவது இலக்கியத்திற்காக எதனையும் இழக்க தயாராய் இருக்கும் எழுத்தாளர் ம.நவீன் பற்றி...

எனது பதின்ப வயதில் இருந்து திரு.ம.நவீன் அவர்களின் வாசகனாக இருக்கிறேன். ஒரு சமயம் வல்லினம் குழுவில் இணைந்து செய்லாற்றும் வாய்ப்பும் கிடைத்தது. ஆத்மார்த்தமாகத்தான் அதில் பயணித்தேன். நண்பர்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். அப்பயணத்தில் என்னால் பலவற்றை அறிந்துக்கொள்ள முடிந்தது. தனிப்பட்ட வாழ்வில் எனக்கு ஏற்பட்ட சிக்கலுக்கு வல்லினம் குழுவினரும் ம.நவீன் அவர்களும் ஆறுதலாகவும் ஆலோசகராகவும் இருந்தார்கள். 

தனிப்பட்ட முறையில் அவருடன் பலவற்றைப் பற்றி பேசியுள்ளேன். சண்டை போட்டுள்ளேன். முரண்டு பிடித்துள்ளேன். திரும்பி வராத அந்த காலத்தின் நினைவுகளை எப்போதும் மறப்பதற்கில்லை.

சரி,

மலேசிய நவீன இலக்கியம் என்று பேச்செடுத்தால் வல்லினம் மற்றும் ம.நவீன் அவர்களை மேற்கோள் காட்டாமல் பேச முடியாது. குறைந்த பட்சம் திட்டுவதற்காவது பேசுவார்கள். அதற்கான உழைப்பை கொடுத்தோம். கொடுத்தோம் என இச்சமயம் சொல்வது சரியா அல்லது கொடுத்தார்கள் என சொல்வது சரியா என பிடிபடவில்லை.

மற்ற இயக்கங்களும் அவர்கள் பங்கிற்கு செயலாற்றினாலும் முதன்மையாக இருப்பது தற்காலத்தில் வல்லினம் இணைய பக்கம்தான்

சில காரணங்களால் பேய்ச்சி நாவலை வாசிக்கவில்லை. ஒரு சமயத்தில் அவர் எழுதிய புத்தகங்களின் முதல் பிரதியை அவர் கையெழுத்துடன் முதல் நபராக வாங்கி வாசித்தவனால் பேச்சி நாவலை யாரோ ஒருவர் போல வாசிப்பதை மனம் ஏற்கவில்லை.

அந்நாவல் குறித்து பலவாறான விமர்சனங்கள் வந்ததை அறிந்திருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் நாவலைப் பற்றி பேசாமல் ம.நவீன் அவர்களை தூக்கிப் பேசவும் தாக்கி பேசவும் ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். அங்கு பலருக்குள் சிக்கல் வந்திருக்கலாம்.

இன்று போய்ச்சி நாவலை தடை செய்துவிட்டோம். அடுத்த என்ன ஆகப்போகிறது. சும்மா இருந்தவர்களை சொறிந்துவிட்ட கதையாய் இனிதான் அந்த நாவலை ரகசியமாக வாசிப்பார்கள். அதனை எழுதியவர் மீது புதிய வெளிச்சமும் ஏற்படப்போகிறது. 

எழுத்து சுதந்திரம், பேச்சு சுதந்திரம் போன்ற ஒவ்வொன்றின் மீதும் ஒரு தடையை வைக்கப் போகிறார்கள். அது நாம் எல்லாருக்கும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். சமூக  அவலங்களை முழுமையாக எழுத முடியாது. ஊழல் அரசியல்வாதிகளைக் கேள்வி கேட்க முடியாது. 

சமீபத்தில் கூட 'குலதெய்வங்கள்' பற்றி ஒருவர் எழுதிய புத்தகத்தை இங்கு வெளியீடு செய்ய  தடை போட்டுவிட்டதாக முகநூலில் பார்க்க நேர்ந்தது. 

இலக்கிய படைப்பை விமர்சிப்பதும் விவாதிப்பதுமே அதற்கு நாம் செலுத்தும் நன்றி என நம்புகிறேன். அங்கிருந்துதான் அப்படைப்பு நிலைக்குமா இல்லையா என்கிற தெளிவு கிடைக்கும். மாறாக தடை போடுவதும் எழுதியவரை தாக்குவதும் ஏற்புடையதா என்பது நம்மை நோக்கி நாமே கேட்க வேண்டிய கேள்வி.

யோசித்துப்பாருங்கள் நாளையே ஒரு ஆளோ ஒரு இயக்கமோ சேர்ந்து, உலக பொதுமுறை என நாம் போற்றும் திருக்குறளில் 'காமத்துப்பால்' இருப்பதால் அது ஏற்புடையதல்ல என குருட்டுத்தனமாக தடைவிதிக்க வந்தால் என்ன செய்வோம்?

என்னால் இத்தடைக்கு கண்டனம் தெரிவிக்க முடியவில்லை. இதுவரை தெரிவித்த கண்டனங்களுக்கு பெரிதாக எந்த மாற்றமும் ஏற்பட்டதாக தெரியவில்லை. பின் விளைவுகளை நினைத்து, என் வருத்தத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

#தயாஜி

கதை வாசிப்பு - 'ஆப்பிள்'

கதை வாசிப்பு

கதை - ஆப்பிள்

எழுத்து - ஜீ.முருகன்

ஜீ.முருகனின் 'கண்ணாடி' சிறுகதை தொகுப்பை வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதில் 'ஆப்பிள்' என்னும் சிறுகதையை வாசித்தேன். அதன் பாதிப்பில் இருந்து மீள்வதற்கு சிரமத்தைக் கொடுத்துவிட்டது.

பழைய காதலியை பார்க்கும் போகும் காதலன் என்கிற பிம்பத்தில் கதையை ஆரம்பித்துள்ளார். அடுத்தடுத்து கதை நகர்ந்த விதம் வாசிக்கின்றவர்களை பாதிக்கவே செய்யும். நல்ல கதை என்பது காகிதத்தையும் தாண்டி நம்மை அழைத்துப் போக வேண்டும்.

இந்த 'ஆப்பிள்' சிறுகதை என் நினைவுகளின் பின்னோக்கி என்னை அழைத்துச் சென்றது.

அப்போது நான் மின்னல் பண்பலையில் (வானொலி) அறிவிப்பாளராக இருந்தேன். 'கண்ணாடித்துண்டுகள்' என்னும் சமூக விழிப்புணர்வு நிகழ்ச்சியை தயாரித்து வழங்கி வந்தேன். சமூகத்தில் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்களை சந்தித்து அவர்களுடன் ஓர் உரையாடலை நடந்துவது நிகழ்ச்சியின் மையம். 

அவ்வாறு விளிம்பு நிலை மனிதர்கள் முதல், திருநங்கை, போதை பித்தர், கொலை செய்தவர், சிறையில் குழந்தை பெற்றவர், பேய் பிடித்தவர், பாலியல் தொழிலாளி என பல தரப்பு மனிதர்களை சந்தித்தேன்.

ஒரு முறை சிவப்பு விளக்கு பகுதியில் பாலியல் தொழிலாளி ஒருவரை சந்தித்தேன். உரையாடலுக்கு அவர் சம்மதித்தார். தகுந்த ஏற்பாடுகளுடன் சென்றேன்.

தனது தொழில் குறித்தும் கடந்த காலம் குறித்தும் பேசிக்கொண்டிருந்தவர் சட்டென பேச்சை நிறுத்தினார். தூரத்தில் நடக்கும் ஒரு பெண்ணை ஆழமாக பார்த்தார். ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்து விட்டவர் என்னிடம், "தோ அங்க பாரு தம்பி.. அவதான் என்னோட பொண்ணு.. அவளுக்காகத்தான் இந்த தொழிலுக்கே நான் வந்தேன். இன்னிக்கு என்னடான்னா.. என்னை பார்த்தாலே அசிங்கமா இருக்குன்னு.. எவனையோ கல்யாணம் பண்ணிட்டு எங்கயோ போய்ட்டா... கொழந்தை வேற இருக்காம்.. சொன்னாங்க.."

அவரின் கண்களில் ஏதோ ஒன்று வெளிபட்டது. உடனே என்னாலும் உரையாடலை தொடர முடியவில்லை. இருவரும் குடிப்பதற்கு காபியை ஆடர் கொடுத்து கொஞ்ச நேரம் வேறெங்கோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தோம்.

இன்று 'ஆப்பிள்' கதையை வாசித்து முடிக்கும் தருவாயில், அன்று நான் சந்தித்த அந்த பெண்ணில் முகம் வந்துவிட்டு போனது.

கதைக்கும் அந்த சம்பவத்திற்கும் நேரடி சம்பத்தம் இல்லை. ஆனால் ஆப்பிள் கதையில் நாயகியின் முகத்தில் என்னால் அந்த பெண்ணை பார்க்க முடிந்தது.

அப்படி என்னதான் இருந்தது 'ஆப்பிள்' கதையில்?

பழைய காதலியை சந்திக்க ஆப்பிள்களுடன் காதலன் செல்கிறான். அவனுக்கு திருமணம் ஆகிய பின் ஏற்பட்ட தொடர்புதான் இந்த காதல். அவனது மனைவிக்கு விசயம் தெரிந்துவிட்டதால் சண்டையிட்டு வேறொரு இடத்திற்கு சென்றுவிட்டார்கள்.

இன்று ஏன் பழைய உறவை புதுப்பிக்க காதலன் வருகிறான் என்கிற கேள்வியை கதையின் கடைசிவரை சொல்லவில்லை. ஆனால் வாசகரால் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது.

அந்த காதலிக்கு ஒரு பொண்ணும் பையனும் இருக்கிறார்கள். கணவன் இறந்துவிட்டான். வேறு ஆணின் துணைக்காக கணவனை மனைவியே கொன்றுவிட்டதாக ஊர் பேசுகிறது.

தன் காதலியை தன்னைவிட யாராலும் பார்த்துக்கொள்ள முடியாது என்ற எண்ணமே காதலனுக்கு ஆரம்பத்தில் இருந்தாலும்  மெல்ல அவனது சுயரூபம் வெளிவருகிறது. 

ஒரு கட்டத்தில் இருவருக்கும் வாக்குவாதம் ஏற்படுகிறது. மனைவி அவனை தொட அனுமதிக்காததால், அவனது நண்பன் காதலனுக்கு ஒரு ஹோட்டல் அறையையும் அவனை மகிழ்ச்சிப்படுத்த ஒரு பெண்ணையும் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறான். அந்த பெண் வேறு யாருமில்லை. தன் காதலியில் மகள்தான் என்பதை போட்டு உடைக்கிறான். 

காதலிக்கு அது பேரிடியாய் விழுகிறது. அது அவனது மகளாகக் கூட இருக்கலாம் என்கிறாள். ஏனெனின் அவனுடன் தொடர்பு ஏற்பட்ட பிறகு தன் கணவனையே அவள் நெருங்கவிடவில்லை என்று அழுகிறாள். அவர்களில் சண்டை வலுக்கிறது. காதலன் அங்கிருந்து போகிறான்.

அதிர்ச்சியில் இருந்தும் வேதனையில் இருந்தும் மீள முடியாமல் காதலி தவிக்கும் சமயம், குளியலறையில் இருந்து மகள் வெளிவருகிறாள். இவ்வளவு நேரம் அவள் அங்கிருந்ததையே அம்மா மறந்திருந்தார். 

'எப்ப வந்த' என அம்மா கேட்கவும், தான் அந்த நபருக்காக ஹோட்டலுக்கு சென்றதை அவர் சொல்லும் போதே வந்துவிட்டேன் என சொல்கிறாள். பின்னர் அமர்ந்து அந்த நபர் வாங்கி வந்த ஆப்பிளை ஒரு கடி கடித்து அம்மாவிடம் நீட்டுகிறாள். கதை முடிகிறது.

அகதையை வாசிக்கின்றவர்களிடமே தான் பாதி கடித்த ஆப்பிளை காட்டி வேண்டுமா என கேட்டு அவள் கேட்டுச் சிரிப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

கதை முடிந்தப்பின்னரும் ஏதோ ஒரு நெருடல் மனதில் தொற்றிக் கொள்கிறது.

வாய்ப்பிருப்பின் 'ஆப்பிள்' சிறுகதையை முழுமையாக வாசிக்க கேட்கிறேன். ஏனெனில் நான் சொல்லாத பல அதிர்ச்சிகளும் வலியும் அக்கதையில் இருக்கின்றன.

#தயாஜி