அவ்வப்போது சேர்த்து வைத்திருக்கும் பேனாக்களில் எதுவெல்லாம் உயிரோடு இருக்கிறது, எதுவெல்லாம் எழுதி முடித்த உடலோடு இருக்கிறது, எதுவெல்லாம் உயிர்மாற்றும் சாத்தியத்தோடு இருக்கிறது என்பதனை பார்ப்பதே ஒரு கடமையாக மாறிவிட்டது.
சிறுவயது முதல் எனக்கு பேனாக்கள் மீது ஒரு மோகம் இருக்கிறது. அதிலும் விலை உயர்ந்த மேனாக்கள் மீதல்ல என்பதுதான் அதில் சுவாரஸ்யம்.
எனக்கு தெரிந்து இரண்டு முறை எனக்கு அதிகமுல்ல பேனாக்கள் கிடைத்தன. ஒன்று மின்னல் பண்பலையில் அறிவிப்பாளராக இருந்த சமயம் அடிக்கடி இதழ்களில் பிரசுரமாகும் எனது படைப்புகளைப் பாராட்டி அப்போதை பண்பலைத் தலைவர் திரு.இராஜசேகரன் கொடுத்தது.
இன்னொன்று என் இல்லாள், நாங்கள் காதலித்த சமயத்தில் எனக்காக பரிசளித்து. ஒன்றில் விலை ரிங்கிட் 600.00. மற்றொன்றின் விலை ரிங்கிட் 400.00.
பெரும்பாலும் இரண்டு பேனாக்களையும் எனது புத்தகப் பையிலேயே வைத்திருப்பேன். அடிக்கடி குறிப்புகள் எழுதும் பழக்கம் இருந்ததால் பேனாக்கள் என்னிடம் இல்லையென்றால்தான் நானேகூட ஆச்சர்யமடைவேன். அந்த இரண்டு பேனாக்களையும் ஒருபோதும் யாருக்கும் இரவல் கொடுத்தது இல்லை.
பேனாக்களை இரவல் வாங்கும் நபர்களை அப்போதுதான் அடிக்கடி சந்திக்கவும் ஆரம்பித்தேன். என் சட்டை பையில் பேனா இருப்பதைப் பார்த்து இரவல் கேட்பவர்களுக்கு இல்லையென்று சொல்லுவது அவர்களை கெட்ட வார்த்தையில் திட்டிவிட்டேன் என்பது போல என்னை ஒரு மாதிரி பார்ப்பார்கள்.
இந்தச் சூழலில் தன்னிடம் பேனா இல்லை என்ற குற்றவுணர்ச்சி கூட இல்லாமல் இரவலாய்ப் பேனாவைக் கொடுக்காத என்னை அவர்கள் மனதில் திட்டுவது என் காதுகளுக்குகூட கேட்கும்.
இனியும் அந்தச் சிக்கல் வேண்டாமென்று இன்னொரு பேனாவை வாங்கி வைத்து கொண்டேன். யாராவது பேனாவை இரவல் கேட்டால் சட்டென அந்தப் பேனாவை எடுத்து கொடுப்பேன். அதோடு எழுதி முடித்து கொடுக்கும்வரை அங்கேயே இருப்பேன்.
பேனாவை இரவல் கொடுத்துவிட்டு நானும் அவர்களின் அருகில் இருப்பதை அவர்களை விரும்புவதில்லை. 'நீங்க போங்க சார்.. எழுதி முடிச்சிட்டு நானே வந்து கொடுக்கிறேன்..' என சொல்கிறவர்களும் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு அந்த அலைச்சல் வேண்டாம் நானே வாங்கி கொள்கிறேன் என்று சொல்லி அங்கேயே இருப்பேன்.
ஒரு கல்யாண நிகழ்ச்சியில் இப்படித்தான் ஒருவர் மொய் கவரில் பெயர் எழுதுவதற்கு பேனாவை இரவல் வாங்கினார்.
"இந்தப் பேனா என்ன விலை இருக்கும்.. இதுக்கு போய் காத்திருக்கீங்க..." என்று சத்தமாக பேசு என்னைப் பார்த்து சிரித்தபடி பேனாவை திரும்ப கொடுத்தார். அருகில் இருந்தவர்களுக்கும் இந்த நகைச்சுவை புரிந்திருக்க வேண்டும். சிரிக்கலானார்கள்.
நான் சிலவற்றில் கொஞ்சம் சென்சட்டிவ். என்னிடம் நெருக்கமாக உள்ளவர்களுக்கு அது தெரியும். இந்தப் பேனா விசயத்திலும் அப்படித்தான்.
'எல்லா பேனாக்கும் விலை முக்கியமல்ல. யார் கையில் இருக்கும் பேனா என்பதுதான் முக்கியம். உங்க கிட்ட இருக்கும் போது இல்லாத தரம் என்கிட்ட இருக்கும் போது அந்தப் பேனாவுக்கு தானா கிடைக்கும்....' என்று தமிழ்ப்பட வசனம் போல சொல்லிவிட்டேன். அதுவரை சிரித்தவர்கள் அமைதியானார்கள்.
ஏதோ நடப்பதை யூகித்த என் இல்லாள் என்னை வேறு பக்கம் அழைத்து சென்றார்.
சில ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்த விபத்தில், பரிசாக வந்த அந்த இரு பேனாக்களையும் தவறவிட்டுவிட்டேன்.
இருக்கட்டும். மற்றபடி கண்ணில் படும் பேனாக்களை பட்ஜட்டிற்கு ஏற்றபடி வாங்கி வைத்து கொள்வேன். ஒரு குறிப்பிட்ட பிராண்ட் பேனாக்கள் என்றால் எனக்கு விருப்பம்.
ஆரம்பப் பள்ளி முடிந்து இடைநிலைப் பள்ளிக்கு சென்ற போது, பென்சிலில் இருந்து பேனாவுக்கு மாறிய தருணம் மறக்க முடியாதது. எத்தனை வகையான பேனாக்கள் இருக்கின்றன என்பதை என் வகுப்பில்தான் தெரிந்து கொண்டேன். அப்போது என் கையில் இருந்த பேனா 'கிலொமெட்ரிக்கோ'.
அதுதான் விலை குறைவு. அதோடு நாங்கள் செல்லும் கடைகளில் அதைத்தான் வைத்திருப்பார்கள். அந்தப் பேனாவின் மூடிகளை வைத்து பல வித்தைகளை அப்போது செய்திருக்கிறோம். மூடியை எடுத்து ஆள் காட்டி விரலிக்கு நடுவிரலுக்கும் நடுவில் வைத்து தரையில் ஓங்கி அடித்தால் அந்த மூடியின் ஒரு பிடி உடையும். அதன் பின்னர் அந்த மூடியை வைத்து பேனாவை மூட மட்டுமே முடியும் சட்டைப் பாக்கெட்டில் அதனை சொருகி வைக்க முடியாது. இப்படியாக பல வித்தைகள் எங்களுக்கு அத்துப்பிடி.
இதில் சூட்சுமமே அடுத்தவரின் பேனா மூடியை உடைப்பதுதான்.
அதன் பின் நண்பன் ஒருவனின் பரிந்துரையில் 'பைளட்' பேனாவை வாங்கினேன். முதன் முதலாக அதிகம் செலவு செய்து வாங்கிய முதல் பேனா அதுதான். அப்போது அந்தப் பேனாவின் விலை 5.00ரிங்கிட். இங்க் அதிகம் வரும் பேனா. அதிக விலையைக் கொடுத்து வாங்கியதோடு முடிந்துவிடவில்லை. கூடுதலாக சிலவற்றையும் செய்ய வேண்டியுள்ளது.
பைளட் பேனாவை பயன்படுத்திய பின் கட்டாயம் மூடி வைக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் இங்க காய்ந்து மூர்ச்சையாகிவிடும். அதைவிட ஒரு பெரிய சிக்கல் இருந்தது. அந்தப் பேனாவை வைத்து எழுத மட்டும்தான் முடியும் வித்தை காட்ட முடியாது. ஒரு முறை கீழே விழுந்தால் அதனுள் இருக்கும் இங்க் மேலேறிவிடும். அதுமட்டுமா அந்த பேனாவின் முனை தரையில் குத்தினால் இனிமேல் அந்த பேனா நமக்கு வேணா.! ஏனென்றால் அதன் பிறகு அந்தப் பேனா எழுதாது.
ரொம்பவும் கவனமாக அந்தப் பேனாவைப் பார்த்து கொண்டோம். நாளடைவில் அந்தப் பைளட் பேனாக்கள் புதுப்புது வடிவில் வர தொடங்கின. குறிப்பாக மூடி போட்டு அதன் மையைக் காப்பாற்ற வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போனது.
இப்படித்தான் எனது வாழ்க்கைக்குள் பேனா நுழைந்தது.
நானே வேலை செய்து சம்பாதிக்கும் சூழலில் அடிக்கடி பேனாக்களை வாங்குவேன். அதிக விலையெல்லாம் இல்லாமல் அன்றைய இருப்பிற்கு ஏற்றபடி வாங்குவேன். கவனித்து பார்த்ததில் 'ஃபேபர் கஸ்டர்' பிராண்ட் பேனாக்களைத்தான் அதிகம் வாங்கொயிருக்கிறேன். குறிப்பாக அதன் முனை 0.7 என இருப்பதை வாங்குவேன்.
மை முடிந்த பேனாக்களைத் தூக்கி வீச மனம் வராது. மேஜை பக்கத்திலேயே சிறிது பெட்டியில் போட்டு வைத்து கொள்வேன். அது நிறையும் போது இல்லாள் எப்படியோ கண்டு கொள்வார். எனக்கும் வேறு வழி இருக்காது. அதை ஒரு முறை எடுத்து பார்த்து எழுதி பார்த்து இனி பயனில்லை என முடிவெடுத்து அப்புறப்படுத்துவேன்.
இப்படி என்னிடம் பயன்படாத பல பொருட்களை இன்னமும் பத்திரமாக வைத்திருப்பதை இல்லாள் பார்த்து சொல்லும் போதுதான் உணர்ந்தேன். என்றாவது பயன்படும் என்றே நான் பலவற்றை தூக்கியெறியாமல் வைத்திருக்கிறேன்.
புத்தகங்களைத் தவிர வேறெதையும் பிறகு பயன்படும் என சேர்த்து வைக்கும் பழக்கத்தை மெல்ல மெல்ல மாற்றிவருகிறேன். ஓரிடம் காலியாகும் போதுதான் அதற்கு தகுந்த ஏதோ ஒன்று அங்கு வருகிறது என்பதைக் கண்கூடாக பார்க்கிறேன்.
இப்போதும்கூட குறிப்புகள் எழுதவும், எனது ஐடியாக்களை எழுதவும் குறிப்பு புத்தகங்களைப் பயன்படுத்துகிறேன். குறிப்பாக முதல் வரைவை கைகளால்தான் எழுதுகிறேன். அதன் பின்னரே கணினிக்கு தட்டச்சு செய்ய செல்வேன்.
இதில் என்னை ஆச்சரியப்படுத்துவது என்னவென்றால், எந்தப் பேனாவில் எழுதினாலும் என்னால் இன்றுவரை கையெழுத்தை அழகாக எழுத முடிவதில்லை. இன்னும் சொல்லப்போனால் ஒரே வார்த்தை அடுத்தடுத்து ஒரே மாதிரி வடிவில் என்னால் எழுத முடியாது.
கையெழுத்து அழகாய் அமைந்துவிட்டால் என்னைத் தேடி இவ்வளவு பேனாக்கள் வராதோ என்னவோ.....
