காலச்சுவடும் – கதைத்தடமும்

   இம்மாத காலச்சுவடு இதழ். திறக்கையில் இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. அதும், தொடரும் என்பதுதான் அந்த அதிர்ச்சியின் இன்பம்.

    காலச்சுவடு இம்மாதம் தனது 25-வது ஆண்டை கொண்டாடுகிறது. அதனை முன்னிட்டு இம்மாதம் முதல், சிறப்பு பகுதியாக 'கதைத்தடம்' எனும் பகுதியை தொடங்கியுள்ளார்கள். முன்னோடி எழுத்தாளர்களின் தொகுக்கப்படாத சிறுகதைகளை இதில் வாசிக்கலாம். பின்னாளில் இந்த கதைகள் யாவும் புத்தகமாக்கும் திட்டமும் இருப்பதாக சொல்லியுள்ளார்கள். நிச்சயம் இது வாசகர்களுக்கு லாபகரமானதாக அமையும்.

   நம்மிடையே ஒரு பேச்சு  வழக்கம் இருக்கிறது. இந்த எழுத்தாளர் இத்தனைக் கதைகள்தான் எழுதியுள்ளார். அந்த நாவலைத்தவிர எதனையும் எழுதவில்லை என சொல்லிக்கொள்வோம். அவ்வாறான வழக்கம் இனி இல்லாமல் போகப்போகிறது. பல வழிகளில் இந்த முயற்சிக்கு உதவி அனைவருக்கும் புதையல் கிடைத்த சாமாண்யன் மனநிலையில் என் நன்றியைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன். இதுவரை இருநாவல்கள் மட்டுமே எழுதியவராக சொல்லப்பட்ட ப.சிங்காரத்தின் கதையை இதின் கண்டதும் என் உள்ளம் அதனை கொண்டாடியது. நாவலை படித்திருந்து அதில் லயித்துப்போய் அவர் குறித்துத் தேடிப்படிக்கும் முயற்சியில் எனக்கு எந்த கதையும் கிடைத்திருக்கவில்லை !.

     இந்த பகுதியில் கு.ப.ராஜகோபாலன், மௌனி, எம்.வி.வெங்கட்ராம், தி.ஜானகிராமன், கரிச்சான்குஞ்சு, ப.சிங்காரம் போன்றோரின் கதைகள் வந்துள்ளன. அதிலும் குறிப்பாக எந்த ஆண்டில், எந்த இதழில் இக்கதைகள் வெளிவந்துள்ள என குறிப்பிட்டிருக்கிறார்கள். ப.சிங்காரத்தின் கதைக்கு மட்டும் இதழ் பற்றிய குறிப்புகள் மட்டுமே உள்ளன, வெளிவந்த ஆண்டு குறிப்பிடப்படவில்லை. இந்த பொக்கிஷங்களின் மத்தியில் அது ஒரு குறையாகவே தெரியவில்லை.

    25-ம் ஆண்டை தொட்டிருக்கும் காலச்சுவடு இதழுக்கு வாழ்த்துகளும், ‘கதைத்தடம்’ பகுதிக்கு ஆவளுடன் எனது நன்றி கலந்த எதிர்ப்பார்ப்புகளைச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

- தயாஜி

'கிருஸ்ணபிள்ளை' குறித்து

பேராசிரியர் எழுத்தாளர் அம்ரிதா ஏயம் அவர்களின் 'கிருஸ்ணபிள்ளை' சிறுகதையைக் குறித்து #கதைவாசிப்பு_2020_7 லில், அதன் வாசிப்பு அனுபவம் குறித்து எழுதியிருந்தேன்.

http://tayagvellairoja.blogspot.com/2020/01/20208.html அதனை இங்கு சுட்டி வாசிக்கலாம்.

இக்கதையைக் குறித்த கதாசிரியரின் நினைவுகளை அவர் தன் முகநூலில் பகிர்ந்துக்கொண்டார். அதனை அவரின் அனுமதியுடன் இங்கு பகிர்கிறேன்.

எழுத்தாளரின் முகநூல் பதிவு

      நண்பர் தயாஜி, எனது ”விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள்” என்ற தொகுதியிலுள்ள ”கிருஸ்ணபிள்ளை" என்ற சிறுகதைக்கு அந்தப் பிரதிக்கான ஒரு பார்வையைத் தந்திருக்கின்றார்.

    எனது மூன்றாவது கதையான கிருஸ்ணபிள்ளை. கண்ணில் தெரியுது வானம். இ.பத்மநாப ஐயர் (தொகுப்பாசிரியர்). 520 பக்கங்கள். தமிழர் நலன்புரிச் சங்கத்தின் (நியுஹாம்-இலண்டன்) சார்பில் வெளியிடப்படும் ஆண்டு மலரில் வெளிவந்தது. தமிழ்நாட்டில் ஈழத்து சிறுகதைகள் தொகுப்பிலும் வெளிவந்திருக்கலாம் என நினைக்கிறேன். அத்துடன் அக்காலங்களிலும், இப்போதும் பல்வேறு இணையத்தளங்களிலும், பத்திரிகைகளிலும் மிகப்பரவலாக பகிரப்பட்ட, பகிரப்படும் ஒரு கதை.

     2003, 2004 களில் இந்தக் கதையை மையமாக வைத்து பல சர்வதேச விருதுகளை வென்ற கிச்சான் என்ற குறுந்திரைப்படம் இலங்கையில் ஏ. விமல்ராஜ், விரிவுரையாளர், கிழக்கு பல்லைக்கழகம், நெறியாள்கையிலும், திரு. ஏ. அனிஸ், இந்தியா, நடிகர் நாஸர் அவர்களின் உதவி நெறியாளர் பல படங்களுக்கு, மற்றும் திருமணம் என்னும் நிக்காஹ் நெறியாளர் அவர்களின் மேற்பார்வையிலும் எடுக்கப்பட்டது. இந்த திரைப்படவாக்கத்தில் எனக்கு நல்லதொரு அனுபவத்தையும், கற்றலையும் தருவதற்காக நண்பர்கள் விமல்ராஜிம், அனிசும் ஆரம்பத்திலிருந்து இறுதிவரை என்னை ஈடுபடுத்தினார்கள். உண்மையிலேயே நல்ல அனுபவமாக இருந்தது. ஆனால் வெளிவந்த காலத்தில் நான் வெளிநாட்டில் இருந்தபடியால் இன்னும் அந்தப் படத்தை பார்க்கவில்லை என்பது முரண்நகை. கிருஸ்ணபிள்ளை, கிட்டு என்று மாறி, சில பல காரணங்களால் கிச்சானாக மாறியது.

     இந்தக் கதைகயின் கிருஸ்ணபிள்ளையின் உண்மையான பெயர் ..... பெயராகும். சிறுவர் போராளி. அவன் விதி என்னவாயிற்று என்று இன்றும் தெரியவில்லை. மற்றையவர்களையும் தேடுகிறேன். அவர்களின் விதியும் தெரியவில்லை. தேடல் தொடருகிறது…

'தறு' குறித்து

பேராசிரியர் எழுத்தாளர் அம்ரிதா ஏயம் அவர்களின் 'தறு' சிறுகதையைக் குறித்து #கதைவாசிப்பு_2020_7 லில், அதன் வாசிப்பு அனுபவம் குறித்து எழுதியிருந்தேன்.

http://tayagvellairoja.blogspot.com/2020/01/20207.html அதனை இங்கு சுட்டி வாசிக்கலாம்.

       அக்கதையின் நாயகன் கடலில் மூழ்கி கடல் அட்டைகளை எடுத்து விற்பனை செய்பவனாக இருப்பார்.

கடலில் மூழ்கி முத்தெடுப்பது போல கடல் அட்டை பிடிப்பது பலருக்கு பரிட்ச்சயம் இல்லை. அக்கதையை வாசிக்கையும் எனக்கும் கூட முதலில் அந்த குழப்பம் வந்தது. எழுத்தாளரிடம் என் ஐயத்தை போக்கி கொண்டேன். இன்னும் பலருக்கு அத்தகைய ஐயம் இருக்கலாம். என்னிடமும் சிலர் அது குறித்து கேட்கிறீர்கள்.

அவர்களுக்கு, எழுத்தாளர் தன் முகநூலில் பகிர்ந்த சில விபரங்களைப் பகிர்ந்துக் கொள்கிறேன். 

புகைப்படங்களையும் தகவலையும் பகிர்ந்துக்கொள்ள வாய்ப்பு கொடுத்தமைக்கு அவருக்கு நம் அன்பு.

- தயாஜி

எழுத்தாளரின் முகநூல் பதிவு

கடல் அட்டைகள் கடலில் வாழும் முள்ளந்தண்டில்லாத, மிக மிக மெதுவாக நகரும் விலங்கினமாகும். உலகிலே ஆயிரத்திற்கு மேற்பட்ட கடல்அட்டை இனங்கள் காணப்படுகின்றன. 

இலங்கையில் 24 இனங்கள் காணப்படுகின்றன. அவைகளில் பொறுளாதார முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை 10 இனங்களாகும். கறுப்பு நிற, வெள்ளை நிற, மண்ணிற அட்டைகளுக்கே பெரும் கிராக்கி இருக்கின்றது. சீனா, துாரகிழக்காசிய நாடுகளில் இது மிகவும் சுவையுள்ள உணவாகும். 

இலங்கையில் பெரும்பாலும் இது உணவாக பாவிக்கப்படுவதில்லை. தேர்ந்ததெடுத்து இனங்கள் அகற்றப்படும்போது சூழற்சமனிலை பாதிக்கப்படுகின்றது. சில இனங்கள் அழிவின் விழிம்பில் இருப்பதாக கருதப்படுகின்றது. ஆனால் இந்த கடலட்டை எடுப்பதைத் தடுப்பதற்கான உத்திகள் நடைமுறைரீதியாக பெரிய செயற்பாட்டில் இல்லை.

#கதைவாசிப்பு_2020_8 'கிருஸ்ணபிள்ளை'

#கதைவாசிப்பு_2020_8

கதை –  கிருஸ்ணபிள்ளை

எழுத்து – அம்ரிதா ஏயெம்

புத்தகம் – விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள் 

(சிறுகதை தொகுப்பு)

       இச்சிறுகதை தொகுப்பில் வந்திருக்கும் 3-வது சிறுகதை. ‘கிருஷணபிள்ளை’. இப்பெயரை இரண்டாக பிரிக்கலாம். கிருஷ்ணன் என்றால் கடவுள் என்றும் பிள்ளை என்றால் மகன் என்றும் நினைத்துக்கொள்வோம். ஆக இது கடவுளில் குழந்தை என இப்போது புரிந்துக் கொண்டோம். சரியா? நாம் யாரையெல்லாம் கடவுளின் குழந்தை என்போம்? ஆதரவற்றோர் இல்லங்களில் இருக்கும் குழந்தைகளை, தாய் தந்தை யாரென அறிந்திடாத குழந்தைகளைத்தானே கடவுளின் குழந்தைகள் என்போம். எத்தனை முரண். கடவுளில் குழந்தை என்றாலும் அது சக்தி வாய்ந்த குழந்தையாக இருக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை இவ்வாறான குழந்தைகளாகவும் இருக்கலாம்.

    ‘விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள்’ தொகுப்பில் இதுவரை படித்த மூன்று கதைகளிலுமே கதைக்கும் அதன் தலைப்பிற்கும் அத்தனை பொருத்தமாக அமைந்துவிட்டிருக்கிறது.

    இக்கதை நேரடியாக சிறுவன் ஒருவன் தன் நிலமையைச் சொல்லிச்செல்வதாக அமைந்திருக்கிறது.

   கிருஸ்ணபிள்ளை , விடுதி உணவகத்தில் வேலை செய்யும் பத்து வயது சிறுவன். தொடக்கமே அவனுக்கு ஏற்படும் அனுபவங்கள் வழி தாம் எவ்வாறான சூழலில் வாழும் சிறுவன் என்பதை வாசகர்கள் புரிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. 

    இங்கும் பல இடங்களில் சிறுவர்கள் வேலை செய்வதைப் பார்க்கலாம். கூடுதலாக அச்சிறுவர்கள் அவர்களுக்காக அல்லாமல் வேறு யாருக்காகவோ வேலை செய்பவர்களாக இருப்பார்கள். தனக்கென்று குடும்பமோ கல்வி அறிவோ கிடைக்க பெறாதவர்கள். ஒரு ‘சின்டிகேட்’ இருக்கிறது. ஆதரவற்ற இடங்களில் இருந்து பிள்ளைகளைத் தத்தெடுக்கிறார்கள். அல்லது வேறு ஏதோ வழியில் பிள்ளைகளை கடத்தி வருகிறார்கள். அவர்களுக்கான அடையாளங்களை அழிக்கிறார்கள். அடி உதையில் அந்த பிள்ளைகள் அடிமைகளாக ஆகிவிடுகின்றார்கள். அவர்களிடம் சில பொருட்களை கொடுத்து விற்பனை செய்ய அனுப்புகிறார்கள். அவர்களும் தாங்கள் கற்றுக்கொண்ட பாடத்தை அப்படியே சந்திக்கின்றவர்களிடம் ஒப்புவித்து கருணை மழையை பொழிய வைக்க முயற்சிப்பார்கள்.

“அப்பா செத்துட்டாரு”

“அம்மாக்கு கேன்ஸர்”

“வீட்டுல கஷ்டம்”

“நான் தான் ஊதுபத்தி சாம்பராணி வித்து குடும்பத்தை பார்த்துக்கறேன்”    

“அக்கா ப்ளீஸ் கா சாப்ட கூட காசு இல்லக்கா…”

“ஸ்கூலுக்கு போறேன், பார்ட் டைம்ல ஜாகன் விக்கறேன்”

      இப்படியாக தாங்கள் அடி வாங்கி மிதி வாங்கி பயந்து பேசிய வார்த்தைகள் எல்லாம் கொஞ்ச நாளில் அவர்களுக்கு பழக்கமாகிவிடுகிறது. அதில் பிள்ளைகளின் சம்பாத்தியம் முழுக்க அவர்களை கண்காணிக்கும் கும்பலுக்கு போகிறது. இருந்தும் இவர்களுக்குக் கொடுக்ககூட ஊக்கத்தொகை இந்த தொழிலில் அவர்களை மேலும் திறன் படசெய்ய வைக்கிறது.

      குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு பின், அந்த பிள்ளைகள் இளைஞர்களாகி இதைவிட சில மோசமான வழிகளை த்ததம் வருமானத்திற்கு பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.

       அது ஒரு புறம் இருக்க, இவர்கள் சொல்லும் போலி வார்த்தைகள் எல்லாமே உண்மையாகவே சில பிள்ளைகள் சொல்லுகிறார்கள். அவர்களின் கெட்ட நேரம், போலிகளின் எண்ணிக்கைகளால் இவர்கள் குரல் எடுபடுவதில்லை. தக்க உதவிகளும் சரியான சமயங்களில் அவர்களுக்கு கிடைக்கவில்லை.

    அப்படியான உண்மை குரல் கொண்ட பிள்ளைகளில் ஒருவன் தான் இந்த கிருஸ்ணபிள்ளை.  தான் பிறந்த அதே நாளில்தான் தனது அப்பாவும் 153 பேர்களில் ஒருவராக  கத்தியில் குத்தப்பட்டு இறந்திருகிறார்.

    அம்மாவின் மறுமணத்தில் கிடைத்த அப்பாவும் போதையில் யாரையோ கத்தியால் குத்திவிட்டு போய்விட்டார். குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அம்மாவும் வெளியூர் வேலைக்குச் செல்கிறார். கிருஸ்ணபிள்ளைக்கு பாட்டி மட்டுமே தனக்காக இருக்கிறார். இரண்டு ஆண்டுகள் ஆகியும் அம்மாவிடம் இருந்து எந்த கடிதமும் கிடைக்கவில்லை. கிடைக்கவில்லையா  கிடைக்காமல் செய்துவிட்டார்களா என்பதை புரிந்துக்கொள்ள முடியாத  வயதில் இந்த பிள்ளை என்னதான் செய்யும்.

    ஒரு சிறுவன் பள்ளிக்கூடத்திற்கு போகாமல் இருக்க என்னென்ன காரணங்களைச் சொல்லுவான்?

    ஒரு நாள் விடுப்பு என்றால், இருக்கவே செய்கிறது ‘வயிற்று வலி’. இதனை சொல்லிவிட்டால் பெரிதாக எந்த அடையாளத்தையும் காட்டவேண்டிய அவசியம் இருக்காது. நாமே நம் வயிற்றில் கையை வைத்துக் கொண்டு நம்பவைத்துவிடலாம். ஆனால் கிருஸ்ணபிள்ளைக்கு அப்படி இல்லை.

    பாடநேரத்தில், துப்பாக்கி வேட்டுசத்தம் கேட்கிறது. கூரையில் ஏதோ பட்டு ஓடு உடைத்து நண்பனின் தலையில் விழுகிறது. அடுத்தது சக மாணவனின் காலில் ஏதோ வெடித்து இரத்தம் தெரிக்கிறது. அதுவெல்லாம் பிள்ளைக்கு பீதியை கொடுத்து பள்ளிக்கூட பக்கமே போகாமல் ஆக்குகிறது.

     கதையின் நிறைவாக யாரெல்லாம் கிருஸ்ணபிள்ளையாக இங்கே இருக்கிறார்கள் என சொல்லும் அந்த சிறுவனின் வார்த்தைகள் அவன் மீது இரக்கத்தை மட்டுமல்ல, இரக்கமற்ற போரின் விளைவுகளையும் சிந்திக்க வைக்கிறது.

    தொலைக்காட்சி பெட்டிகளில் போரையும் அதன் வேட்டு சத்தங்களையும் கேட்டு கடந்துவிடக்கூடிய நமக்கு, அந்திலிருக்கும் சிறு வலியைக்கூட வாசிக்கையில் தாங்க முடியவில்லை. அவர்கள் எப்படி யுத்தங்களின் பெருவலியைத் தாங்கி வாழ்வை நகர்த்துகிறார்கள்.? என்கிற ஐயப்பாடு இயல்பாகவே ஏற்படுகிறது.

 இவ்வாறு போலி வார்த்தைகளைச் சொல்லி பொருட்களை விற்கும் கும்பலைப் பற்றி 'மாயமான்கள்' என்ற பத்தி எழுதியிருந்தேன். சிலவற்றைக் குறித்து அதில் விரிவாக இருக்கும்.   https://tayagvellairoja.blogspot.com/2015/12/blog-post_49.html -இங்கு சுட்டி அந்த பத்தியை வாசிக்கலாம். நான் எழுதிய 'ஒளிபுகா இடங்களின் ஒலி'  புத்தத்திலும், 'மாயமான்கள்' பத்தி இடம் பொற்றுள்ளது.

-          தயாஜி

#கதைவாசிப்பு_2020_7 ‘தறு'

#கதைவாசிப்பு_2020_7

கதை –  தறு

எழுத்து – அம்ரிதா ஏயெம்

புத்தகம் – விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள் 

(சிறுகதை தொகுப்பு)

       இச்சிறுகதை தொகுப்பில் வந்திருக்கும் இரண்டாவது சிறுகதை. ‘தறு’. அப்படியென்றால் என்னவென்று கொஞ்ச நேரம் யோசிக்கலானேன். பொதுவாக சிறுகதைகளில் புலப்படாத  சொற்களை உடனே அர்த்தம் தேடுவதில்லை. கதையின் அடுத்தடுத்த பகுதிகளைப் படிக்கும் பொழுது, அது புரிந்துவிடும். அதற்கு முன்னதாக வாசிக்கையில் நாமே கூட சரியாக யூகித்துவிடலாம். ஆனால் நாவலில் அது அத்தனை தூரம் சாத்தியமில்லை. ஏனெனில் நமக்கு அர்த்தம் புரியாத வார்த்தை மீண்டும் நாவலில் வருமா? அந்த தேடல் நமக்கு தொடர்ந்து இருக்குமா அல்லது நாவலில் போக்கில் நமக்கு வேறு சில சந்தேகங்கள் எழுந்துவிடுமா என்பது யூகிக்க முடியாத விடயங்கள்.

      ‘தறு’ என்னும் தலைப்பு இக்கதைக்கு அத்தனை பொறுத்தம். அதனை இலகுவாக இன்னொரு சொல்லில் எல்லோர்க்கும் புரியவைக்கலாம். ஆனால் எழுத்தாளர் அதனை செய்யவில்லை. ஒருவேளை அது அவரது யுக்தியாக இருக்கலாம் அல்லது அது அவர் நிலத்தின் சொல்லாடலாகும் இருக்கலாம்.

      கதை தொடங்குவதில் நல்ல சுவாரஷ்யம் இருந்தது. புதிய களத்தையே இவர் கதைகள் வழி நாம் அறிந்துக்கொள்ள முடிகிறது. வழக்கமாக கடலில் மூழ்கி முத்தெடுப்பது குறித்து பரவலாக நாம் அறிந்திருப்போம். பார்த்திருப்போம். இக்கதையின் நாயகன் கடலில் மூழ்கி அட்டை எடுப்பதை தொழிலாக செய்பவர்.

கடல் அட்டை

       கடலில் மூழ்கி அட்டையெடுக்கும் வேலையின் நுணுக்கங்களை மிக நெருக்கமாக பார்ப்பது போலவே சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. வார்த்தைகளை மீறி காட்சிகளாக அவை கண்முன் நகர்கின்றன.  கடலுக்குள் குதிப்பதற்கான ஆடை கவசங்களாகட்டும், குடலில் பின்பக்கமாக விழுவதாகட்டும் சிலிண்டரின் வாயுவையும் கவனித்து அதற்கேற்றார்போல ஆழம் இறங்குவதாகட்டும், கடல் அட்டையை பையில் சேகரித்து மேலே காத்திருக்கும் படகுகளுக்கு அனுப்புவதாகட்டும் என சொல்லப்படும் நுணுக்கங்கள் நிச்சயம் புதிய களத்தை நாம் வாசிக்கின்ற ஆவலை ஏற்படுத்தியது.

      கடலில் குதிப்பதற்கு முன்னதாக முதல் நாள் நடந்தவை நாயகனுக்கு நினைவிற்கு வருகிறது. ஆபத்தான தொழில் செய்வதை விரும்பாத மனைவி, அப்பா என்ன வேலை செய்கிறார் என புரிந்துக் கொள்ளாத எட்டு வயது மகள், ஆறுமாத ஆண் குழந்தை என சிறிய குடும்பம். இந்த அபாயத்தை சந்திப்பதுதான் இவர்களை கரை சேர்க்க நாயகனுக்கு உதவுகிறது. இவர்களுக்காக இன்னும் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத வாக்குறுதிகளாக வாசிக்கையில் நம்மை நினைத்துக்கொள்ள வைப்பது கதையின் இன்னொரு தன்மை.

ஆக்ஸிஜன் சிலின்டருக்காக அடமானம் வைத்த குழந்தையின் சங்கிலி, மகளுக்கு வாங்கிக்கொடுப்பதாக சொல்லியிருந்த மிதிவண்டியும் நாயகன் நினைவிலேயே இருக்கிறது. அப்படி இருப்பதுதானே தந்தைக்கான அடையாளம்.  

      ‘உள்ளே போனால் பணம். வெளியே வந்தால் பிணம்’ என  சில இடங்களில் சொல்லப்படும்போதும், தன்னை தாக்க வந்த சுறாவை கையில் வைத்திருந்த துப்பாக்கியால் சுட்டுக் கொல்லும் போதும் இத்தொழிலில் அபாயம் புரிகிறது. ஆனால் கடல் மீது நாயகனுக்கு இருக்கும் அன்பும், தன்னைக் கடலின் மகனாக பார்ப்பதும், ஏதோ ஒரு ஆபத்தை நாயகன் கடந்து தன் குடும்பத்துடன் சேரப்போவதாக நம்பிக்கை கொடுக்கிறார். பின்னர் அவரே அந்த நம்பிக்கையையும் அழித்துவிடுகின்றார்.

       இம்முறை கடலுள் , பலமான நீரோட்டத்தில் நாயகன் மாட்டிக்கொள்கிறார். அதிலிருந்து அவரால் வெளிவர முடியவில்லை. இம்மாதிரி சமயத்தில் நிரோட்டத்துடன் சென்று அதன் வேகம் குறைந்த பின் அதிலிருந்து மீண்டுவிடலாம் என அவ்வாறே செய்கிறார். நீரோட்டம் ஒவ்வொரு முறையும் பெரிய கற்களை மோதும்போது வேகமெடுக்கவே செய்கிறது, அதிலிருந்து பெரும் முயற்சியில் தன்னை பாதுகாக்கிறார்.  தான் தாயாக நினைக்கும் கடலே தன்னை பலிகேட்பதாக தோன்றுகிறது. அந்த நீரோட்டம் எங்கே கொண்டு போகிறது என புலப்படவில்லை. ஆக்ஸிஜனும் எப்போது வேண்டுமானாலும் முடியலாம் என்கிற பீதி ஏற்படுகிறது. அந்த மீதி வாசகருக்குக்கும் கூட வரத்தொடங்குகிறது.

      அதிஸ்டவசமாக, நீரோட்டம் குறைய நாயகன் நீர் மட்டத்திற்கு வருகிறார்.  கரை கண்களுக்கு தெரிகிறது. நீந்த முயல்கிறார், காலில் தசை பிடிப்பு ஏற்படுக்கிறது. காலை அசைக்க முடியவில்லை. கடலில் இருக்கும் போது இப்படி தசைப்பிடிப்பு ஏற்படுது ஆபத்தானது. கால் அசைக்க முடியாமல் நீரில் மூழிப்போக நேரிடும்.

     இப்படி வாசகர்கள் மனதிலும் பதட்டத்தைக் கொடுத்து அதிலிருந்தும் மீண்டு வருகிறார் நாயகன்.

      கடைசியில் இராணுவ முகாமிற்க்கு அருகில் மயங்கி கிடக்கிறார்.  அவர் முகத்தில் பட்டு அவரை எழுப்பிய சூரிய ஒளிதான் அந்த இராணுவ முகாமில் இருக்கும் ராஜபக்சேவையும் சேவகபக்சேவையும் எழுப்பிவிடுகிறது. யோசிக்கையில் அந்த முகாமில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரும் இந்த பெயராக இதன் கோட்பாடாகதான் இருப்பார்களோ என தோன்றுகிறது. அவ்வொருவருக்கும் பதவி உயர்வு பெறுவதற்கு ‘தறு’ தேவைப்படுகிறது. ஆம் ‘தறு’. எங்கிருந்து அதனை பெறுவது என்பதுதான் அவர்களின் முழு யோசனை.

     ‘தறு’ என்பதற்கு அருகில் நட்சத்திரம் என எழுதுகிறார். தலைப்பிற்கான காரணம் வாசகருக்கு இப்போது புரிந்தால் போதும் என நினைத்துவிட்டார் போல. ஆனால் அதுதன கதையின் போக்கையே மாற்றப்போகிறது.

       கை கால்கள் அசைவின்றி மிகவும் சோர்ந்து போய் கிடந்தவனை நான்கு பேர், தூக்கிக்கொண்டு போகிறார்கள். அதற்கு முன்பாக நாயகன் உடலை  பரிசோதிக்கிறார்கள். முடிந்தவரை தான் யார் என்பதை விளக்குகிறார்.

      அப்போது அங்கு வரும் ராஜபக்சவும் சேவகபக்சவும் நாயகனை வந்து பார்க்கிறார்கள். நாயகனின் கதறல் அழுகை எதுவும் யார் காதிலும் விழவில்லை. ஏதோ பேசி முடிவு எடுக்கிறார்கள். மீண்டும் நாயகன் கிடந்த இடத்திலேயே போட்டுவிடுகிறார்கள்.

       இயற்கை காப்பாற்றிவிட்ட நாயகனின் உயிர் இப்போது இரண்டு பக்சவினது ‘தறி’க்களுக்காக பலி வாங்கப்படப்போகிறது. வயிற்றி ஒரு குண்டும் மார்பின் இரு குண்டுகளும் நாயகன் உடலை துளைக்கிறது.

       இது நாளை எப்படியெல்லாம் செய்திகளாக்கப்படும், தன் மனைவிக்கும் குழந்தைகளுக்கும் என்ன பதில் , தன்னை கொன்றவர்களுக்கும் அவர்களுக்கு காத்திருக்கும் குடும்பம் இருக்குமா என்கிற கேள்விகளோடு உயிர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் பிரிகிறது. இப்பகுதியை இன்னும் கூட விரிவாக சொல்லலாம். அப்படியாகத்தான் எழுதியிருக்கிறார். அதனை வாசகர்களே படித்து உணர்வதுதான் நாயகனின் பிரிந்துக் கொண்டிருக்கும் உயிருக்கு நாம் செலுத்தும் அஞ்சலியாக நான் உணர்கிறேன்.

#‘இராணுவ முகாமில் மாட்டிக்கொள்ளும் மனிதன்’ என்ற ஒற்றை வரியிலும் இக்கதையை சொல்லிவிடலாம், ஆனால் அதற்கு வழிவிடாமல் மிகவும் கவனமாக ஆசிரியர் கதையை நகர்த்திகொண்டு சென்றிருக்கிறார்.

-          - தயாஜி

பொங்கல் 2020

அம்மா, பொங்கலுடன் இன்றைய நாளை தொடங்கினார். இனியெல்லாம் நன்மைக்கே என்பதாக இனிப்புடன் நானும் என் நாளை ஆரம்பிக்கிறேன்.

அனைவருக்கும் பொங்கல் வாழ்த்துகள்.

'விலங்கு நடத்தைகள்' குறித்து

#கதைவாசிப்பு_2020_6-ல்  'விலங்கு நடத்தைகள்' என்ற சிறுகதைக்கு எழுதியிருந்த வாசிப்பு அனுபவம் குறித்து அதன் எழுத்தாளர் பேராசிரியர்  திரு.அம்ரிதா ஏயெம் அவர்கள் தனது முகநூலில் இவ்வாறு கருத்தினை பகிர்ந்துள்ளார். அவருக்கு எனது நன்றியும் அன்பும்.

எழுத்தாளர் பேராசிரியர் அம்ரிதா ஏயெம்

மலேசிய எழுத்தாளர், செயற்பாட்டாளர் நண்பர் தயாஜி, எனது ”விலங்குகள் தொகுதி ஒன்று அல்லது விலங்கு நடத்தைகள்” என்ற தொகுதியிலுள்ள ”விலங்கு நடத்தைகள்” என்ற சிறுகதைக்கு மிகவும் விரிவான ஒரு பார்வையைத் தந்திருக்கின்றார். சுமார் இருபது வருடங்களுக்கு முன் பெண் சஞ்சிகையில் இதே கதைக்கு கல்யாணி முன்வைத்த மிகத் தீவிர பார்வைக்கு மற்றொரு பக்க சமாந்தரப் பார்வை இது. கடலளவு அன்பும், நன்றியும் தயாஜி.

கதைவாசிப்பு_2020_6ஐ இங்கு சுட்டி வாசிக்கலாம்.

 https://tayagvellairoja.blogspot.com/2020/01/20206.html